22-10-2014 – vanaf een gemoedelijk Xining op weg naar Lhasa

We hebben een bewondering gekregen voor hoe men in Xining steden- bouwkundig met de ruimte omgaat. De oppervlakte is een stuk kleiner dan die van bijvoorbeeld Den Haag, maar hier wonen wel één- miljoentweehonderdduizend mensen. Ondanks de hoogbouw doet de stad heel ruim en groen aan. De uitstraling is in tegenstelling tot het schreeuwerige Urimqi, heel rustig, geen kolossale reclames, geen overdreven fly-overs en doordat vrachtwagens goed worden geweerd, een voor Chinese begrippen een rustig verkeersbeeld.

Zomaar een paar indrukken van de stad, die wij zojuist met de trein verlaten hebben.  

 




Gisteren zijn we op de fiets nog even naar de noordelijke helling van de stad geweest om aan de ene kant wat van de bij een klooster in gebruik zijnde grotwoningen te zien en aan de andere kant een wat andere kijk op Xining te krijgen, tenminste als de nevel dat toelaat.



En dan valt het je op, dat ook hier men een bepaalde kijk op hel en ver- doemenis heeft. Hieronder een paar kwellingen, die je toch niet zomaar verzint.



We waren er door onze reisagent, Mister Samdup, al op voorbereid, de trein heeft geen bagagecompartiment. De fietsen zullen gewoon maar ergens moeten staan. Er zijn geen regels daarvoor, je bent volledig afhan- kelijk van de welwillendheid van degene die je treft. Met dit goed in de oren geknoopt, zullen wij alles gewoon maar over ons heen laten komen.

Met het neurotische gedoe in Urumqi nog in het achterhoofd, waren we ook hier al twee uur van tevoren op het station. Maar het was volstrekt een verademing. Alle bagage hoefden maar één keertje door de scan.  Het paspoort, permit en kaartjes werden ook maar eenmaal aan een blik onderworpen en na een paar minuten stonden wij met de fietsen klaar om het perron op te gaan, iets wat in Urumqi compleet onmogelijk was.

Nadat de tassen in de treincoupe waren gelegd, kwam toch nog even iemand met een paar strepen op zijn mouw, de fietsen bekijken. Hij wist ons duidelijk te maken, dat we ze uit elkaar moesten en dat ze alleen als een klein pakketje de trein in konden. Maar toen wij hem duidelijk maak- ten, dat dat wel even kon duren en dat de trein dan absoluut vertrokken zou zijn, vond hij het ook goed, als wij ze dan maar rechtop staand op het balkon aan een leuning zouden maken.

Dat daarna niet alleen de deur naar het perron, maar ook de kast met frisse lakens en dekens niet meer te gebruiken was, bleek hem niet te deren. Maar wel een collega van hem, een jongedame die tegen anderen mensen vertelde dat ze meteen  hun bagage naast de fietsen weg moesten halen, omdat beide openingen bereikbaar moesten blijven. We zijn toen maar heel stilletjes naar onze coupé gegaan. Het is inmiddels een paar uur later, we hebben haar nog niet gezien en volgens ons “hangen” de fietsen daar ook nog steeds. We horen het wel, of misschien ook niet.


Voordat wij slapen gaan: de eerste indrukken van deze tweeëntwintig uur treinreis. En om het niet te vergeten: voor westerlingen is de restauratie- wagon open tot zes uur in de avond. Na dat tijdstip wordt je als beesten weggestuurd, want dan is die wagon het domein van de Chinezen zelf. Gelukkig wisten wij ternauwernood een voedselkarretje te strikken, dat nog net een paar complete maaltijden in het inmiddels wat afgekoelde vooronder had, want met een lege maag gaan slapen is ook niet alles.






 

routelink                               http://goo.gl/maps/HRrzo

standplaats                           van Xining onderweg naar Lhasa

route kilometers                       0                       totaal                   9425

extra kilometers                     22                       totaal                   1174

hoogtemeters                          0                        totaal                 52688



20-10-2014 – wat opluistering in een wat in geslapen tempel

Het scheelde gisteren maar weinig of het had gisteren geregend. In een zware nevel liepen wij de heuvel aan de zuidkant van de stad op, in de hoop de tempel te vinden, die bijna uitsluitend vanaf de brug beneden ergens te zien was. Achteraf heeft het ruim twee uur geduurd voordat we de tempel, maar ook haar ingang hadden gevonden, die een kleine hon- derd meter lager lag dan dat wij stonden.




Deze tempel blijkt te worden gerestaureerd. Ervaren vaklieden werken het hout en metselwerk bij. Steenhouwers maken nieuwe panelen, die tegen de blinde buitenmuren van de tempel worden geplaatst. We waren daar graag wat langer gebleven, maar we waren vanochtend vanwege het grauwe weer wat later weg dan normaal en zometeen zal waarschijnlijk Mister Samdup van www.exploretibet.com die in de buurt is, nog even in het guesthouse langskomen.


Vandaag hebben wij allereerst met een taxi de treinkaartjes bij het station opgehaald. Nu weten we ook meteen hoe we het beste naar het station kunnen fietsen. Ondanks dat het reserveringsnummer op naam en pas- poortnummer staat, de onderliggende kaartjes derhalve ook, werd toch nog naar de Tibet-permit gevraagd en die hadden wij niet bij ons. Maar vlug met de taxi op en neer, maar het viel wat tegen om een redelijk geprijsde te kunnen vinden.

De prijs van de heenreis (tweeëntwintig Yuan) scheen geen referentiekader bij het station te zijn. De goedkoopste deed het voor veertig Yuan, terwijl ons maximum vijfentwintig Yuan was, waarvoor een “snorder” wel bereid was het te doen. Zijn dag kon niet meer kapot, toen wij hem, met onze permits op zak, vroegen om ons weer naar het station te brengen. Voor ons was het ook leuk om te bedenken, dat deze man nu -veel meer had verdiend, dan de taxichauffeur die ons echt wilde afzetten.

Nadat we eindelijk de treinkaartjes op zak hadden, zijn we langs de berg hellingen aan de noordkant van de stad gelopen, waar we bij een wat slaperig aandoende tempel werden verrast op een muzikaal tafereel, waarvan wij de inhoud niet geheel konden plaatsen, maar waar we met plezier van genoten hebben.  





 

routelink                               http://goo.gl/maps/HRrzo

standplaats                           Xining

route kilometers                       0                       totaal                   9425

extra kilometers                       0                       totaal                   1152

hoogtemeters                           0                       totaal                 52688



18-10-2014 – wonderen bestaan echt, als ze maar klein zijn

Als we naar het centrum van Xining wandelen, merken we goed dat de winter nadert. Als de zon de straten niet verwarmt, is het onaangenaam koud en zelfs guur als de wind van zich laat gelden. Een paar Majong spelers trekken zich daar niets van aan en gaan onverstoord verder met hun spel.


In elke winkel en op straat worden eieren in geschenkverpakkingen van tientallen tegelijk te koop aangeboden. Er zal ongetwijfeld een gebruik achter zitten, zoals bij ons de Paasdagen. We zijn er alleen nog niet achter gekomen wat. We hopen wel voor de mensen hier wel, dat het snel een feit is, want we zien ze al zolang we in China zijn en zo langs houdbaar zijn eieren nu toch ook weer niet.


En toen stonden wij plotseling in oog met een zojuist afgebouwde, maar nog niet ingewijde moskee, gewoon een plaatje, waarvan vooral de terra- cotta bijgebouwen de aandacht opeisen met hun ingenieus en minutieus betegelde muren en pilaren.








Inmiddels hebben wij heel goed nieuws. Van www.exploretibet.com hebben wij vanochtend over de mail de afschriften van het Tibet-permit ontvangen.

Toen wij daarnet het guesthouse binnenkwamen, hoorden wij dat het PSB had gebeld: onze visumverleningen liggen klaar. Wonderen bestaan toch nog, als ze maar klein, zijn want dan alleen kan je ze naar waarde schatten.

Nu kan niets meer misgaan. Aanstaande woensdag zitten we in de trein naar Lhasa, waar een georganiseerde tour door Tibet begint. Aan het einde daarvan zullen wij met ons hebben en houden aan de grens met Nepal worden afgezet.

Hoe lang we in Nepal zullen blijven voordat we in Kathmandu het vliegtuig naar Nederland zullen nemen, weten we nog niet. Dat is geheel afhankelijk van wat Nepal te bieden heeft en dat schijnt heel wat te zijn. Het zal in elk geval wel een mooie afsluiting betekenen van onze in juli vorig jaar begonnen reis.  

 

routelink                               http://goo.gl/maps/HRrzo

standplaats                           Xining

route kilometers                       0                        totaal                   9425

extra kilometers                       0                        totaal                   1152

hoogtemeters                          0                         totaal                 52688



16-10-2014 – “PSB promised calling you? ..... That's a miracle!”

Gistermorgen om één uur in de nacht werden wij, geheel tot onze tevre-denheid, ergens in het centrum van Xining afgezet. Het oude busstation ligt evenals het “Centraal Station” op de schop en is verplaatst naar “Station West”, een goede twaalf kilometer verderop, wat extra fietsen in het donker door deze stad zou hebben betekend. Maar we hebben wel redelijk moeten zoeken.

Het was flat vijf waar we moesten wezen. Als we daar waren, wisten wij de vijftiende verdieping ook wel te vinden, waar de trap naar de zestiende de uitnodigende ingang naar het Lete Guesthouse zou zijn. Maar diep in de nacht was geen flat vijf te vinden, terwijl volgens de “Galileo App” op de iPhone, wij er op nog geen veertig meter afstand vanaf zouden moeten zijn. Het heeft even geduurd, we zullen wel wat moe geweest zijn, want een tijdje later kwamen wij erachter, dat parallel aan de hoofdstraat nog een achterafstraatje lag, waar de ingang van flat vijf te vinden was.

Tot onze verbazing werd na veel kloppen toch nog de deur opengemaakt. Een slaperig gezicht wist nog een kamer voor ons te vinden en een plekje waar de fietsen met veel passen en meten konden staan. Om drie uur konden bijna uitgeput, maar wel voldaan wij onze luiken sluiten.

Op het moment dat wij wakker zouden worden, stond een bezoekje aan het PSB op het programma om daar te laten weten, dat wij graag onze visa verlengd zouden zien.Toen wij om elf uur naar buiten keken, was onze kennismaking met Xining de navolgende.

De aarden wal die op de foto te zien is, is volgens Lonely Planet nog een stukje van de “grote muur”, dat niet voor de verstedelijking heeft moeten wijken. Zelf plaatsen wij onze vraagtekens erbij. Dit stukje aarden wal is nauwelijks door de tand des tijds aangepast terwijl het vele honderden jaren oud moet zijn.

 



Op het PSB werden wij heel leuk door een jongedame in smetteloos zwart politie-uniform geholpen. Als wij vandaag terug zouden komen met een op papier vastgelegd reisplan, een pasfoto van ieder, een kopie van het paspoort en alle spullen die wij van www.exploretibet.com hebben gekregen, dan zou zij ervoor zorgen dat wij morgenmiddag (vrijdag), de visumverlengingen op zak zouden hebben. Maar dat bleek achteraf toch niet zonder slag of stoot te gaan.

Vanmorgen stonden we zoals afgesproken precies om negen uur aan haar bureau. Alles bleek in orde te zijn, dus bingo. Ze vertelde echter dat ze het heel druk had (haar hoogzwangere collega van gisteren was er niet) en dat we maandagmiddag de verleningen af konden halen. Op dat moment hebben we haar niet aan haar afspraak gehouden (dat zou verkeerd uit kunnen pakken) maar gezegd dat we wellicht met betrekking tot de permit in de problemen zouden komen, als men in de tussentijd alsnog een kopie van de verlenging zou willen hebben.

Dat scheen effect bij haar te hebben, ze zou haar uiterste best doen en morgenmiddag bellen als ze klaar zouden liggen (“morgen brengen” dachten wij nog even, maar we gaven haar het voordeel van de twijfel).

Tijdens het lopen naar het PSB hadden wij boven de huizen uit, het dak van een tempel gezien, een exemplaar dat niet op de kaart staat. Na veel zoeken vonden wij wel een ingang naar een tempel, maar die bleek niet de juiste te zijn, alhoewel alles achter de poort ook best wel zijn charmes had.





Later zagen wij aan de andere kant van de straat een nauw steegje, dat onze aandacht trok. Na wat kruipdoor sluipdoor kwamen bij een volledig ingebouwde en afgesloten tempel aan, waar tot onze verrassing een monnik heel uitnodigend het gordijn voor ons openhield, we kwamen in een compleet andere wereld!








Toen wij in daarnet het guesthouse ons PSB-verhaal deden, keek men wat verwonderd op: “Zal het PSB bellen? Nee dat bestaat niet, dat zou een werkelijk wonder zijn!”  Dat zou best het geval kunnen zijn, maar stiekem- pjes blijven we toch wel in wonderen geloven. Het biertje dat we op dit moment in het guesthouse drinken, smaakt er in elk geval een stuk beter door.

routelink                               http://goo.gl/maps/HRrzo

standplaats                           Xining

route kilometers                       0                       totaal                   9425

extra kilometers                       6                       totaal                   1152

hoogtemeters                           0                       totaal                 52688


14-10-2014 – de “juiste” bus vertrekt pas negen uur later

Geheel volgens plan hebben we gistermorgen de “Giant Buddha Temple” bezocht en daar in dat grote complex best wel even onze ogen uitgekeken.


 








Gisteren bij de verkoop van de buskaartjes had men al tegen ons gezegd, dat er met de bus geen fietsen meekonden. Wel vreemd vonden wij, want dat zou de eerste keer zijn dat dergelijke dingen niet op een langeafstand bus mee zouden kunnen. Er stonden ook zat van die grote touringcars op het terrein, naast een paar kleine exemplaren, die ze normaliter op de korte afstand gebruiken. Vol vertrouwen gingen wij dus vanochtend om acht uur op pad, want de bus zou al over een uur vertrekken. Na wat vragen bij het busstation zagen we al een rode grote bus staan. Maar dat scheen niet de bedoeling te zijn. We moesten ons melden bij het groene exemplaar, dat precies ervoor stond.


We hebben het nog wel geprobeerd, maar in de achterklep ging met veel heen en weer geschuif net aan één fiets, die er daarna ook haast niet meer uit te halen was. Op dat moment kwam er toch weer zo’n engeltje uit de lucht vallen. De rode blossen op haar wat bolle wangen verrieden dat zij, zoals heel veel mensen hier, van Tibetaanse afkomst is. Even later had ze de kaartjes verruild voor de bus, die om zes uur in de avond vertrok en gaf nog vijftig Yuan terug omdat die grote rode bus gewoonweg een stuk goedkoper is.

Wel vonden we het jammer, dat wij dit alles gisteren niet goed begrepen hadden. Dan was onze dag wat anders ingedeeld. Aan de andere kant was het wel goed en helder weer, wat het wachten een stuk aangenamer maakte. In de tussenliggende tijd hebben wij onze ogen laten gaan over alles wat ons zomaar opviel, zoals   

joggende en beentje strekkende 60-plussers,

partijliederen zingende leeftijdsgenoten,


een fruitstalletje,


èn iemand, die we al eerder menen te hebben gezien, maar nu toch alleen zijn handel drijft (in bouw- en vouwplaatjes).


De tijd is door dit alles omgevlogen. Het is nu inmiddels goed zeven uur geworden. De chauffeur heeft ons even geleden heel leuk met onze bagage en de fietsen geholpen. Met het zadel ervan af en het stuur scheef konden ze, in het ruim onderin net rechtop staan. We zijn nu op weg naar Xining en vinden het wel jammer dat het inmiddels donker geworden is.

Misschien is dat wel beter ook, want de bus heeft er aardig de vaart in en straks staan ons haarspeldbochten en twee lange klimmen te wachten, waarvan er eentje naar globaal vierduizend meter gaat. Wat niet weet / ziet, wat niet deert. De stad Xining ligt daarna op nog zo’n drieëntwintig-honderd meter hoogte, achthonderd meter hoger dan Zhangye.

 

routelink                               http://goo.gl/maps/9Oo0b

standplaats                           Zhangye

route kilometers                       0                        totaal                   9425

extra kilometers                       2                        totaal                   1146

hoogtemeters                          0                         totaal                 52688



12-10-2014 – Virtueel Privaat Netwerk  “VPN”  is een feestje!




Zhangye is net als het even zo grote Jiayuguan een gemoedelijke plaats, zij het wel dat men hier de toerist wat minder te bieden heeft. Daardoor komen die hier niet zoveel, de eigen Chinese exemplaren daargelaten). Het resultaat daarvan is wel, dat een westerling redelijk snel opvalt, maar dat heeft gezien hun grote gastvrijheid veel eerder voor- dan nadelen.



Het is alweer enige tijd geleden, dat we het over VPN hebben gehad. En daarna zijn we telkenmale vergeten te vertellen, hoe het ons daarmee vergaat. Maar daar kunnen wij heel gemakkelijk in zijn. Het is in één woord “fantastisch”! Afhankelijk van de server waarop je je hebt aange-sloten, heb je geen enkele beperking meer op internet. Facebook, Google, Gmail, Wordpress … noem ze allemaal maar op; je kunt ze hier in China gewoon benaderen als je maar bent aangesloten op (een server in) een bepaald land, dat deze sites toestaat.

Ook ben je van de (figuurlijk) schreeuwende Chinese reclames af. Maar het is alleen wel even wennen, dat wanneer je op een Australische of Canadese server bent aangesloten, op je scherm de daar geldende eenheden worden gebruikt, zoals Australische of Canadese Dollar en mijlen in plaats van kilometers. Maar dat alles mag de pret en het genot van VPN absoluut niet drukken. Onze site bijwerken is uitsluitend nog afhankelijk van de snelheid van het lokale netwerk, dat nog wel eens te wensen overlaat. Men zegt verder, dat VPN de snelheid wat minder maakt. Dat zou kunnen zijn, maar wij hebben het nog niet echt kunnen merken.

Overmorgen proberen wij met de bus naar Xining te gaan. Het wordt een rit van ongeveer zeven uur. De dag daarna zijn wij precies zeven dagen verwijderd van de afloopdatum van het visum, een voorschrift in Xining om bij het Public Security Bureau “PSB” alvast je opwachting voor verlen- ging van het visum te maken. We zullen op dat moment zeker op de stoep staan. In de tussentijd heeft www.exploretibet.com laten weten, dat het permit voor Tibet nagenoeg zeker geregeld kan worden op basis van het huidige, waarvan wij hen dagen geleden al kopieën hebben gemaild.


 


Ondanks de tijd die in dit alles gaat zitten, hebben we nog wat tijd over om onze ogen uit te kijken. Vandaag en gisteren stonden ondanks de kou, de plaats zelf, de houten toren en een willekeurige tempel op het programma. Morgen gaan we naar de “Giant Buddha Temple”, waar de grootste binnenkamers liggende boeddha van China te vinden is.

 



De fietsen met bagage hebben wij gisteren van het station afgehaald. Maar van fietsen zal het hier in China vanwege enerzijds de grote afstanden en anderzijds het drukke (visum-, permit- enz.) programma, niet veel meer komen. Misschien dat wij in Xining nog een rondje kunnen maken. Als alles gaat zoals wij het verwachten, zullen we na Tibet eerst aan de grens met Nepal weer op het zadel kunnen zitten.

 

 routelink                               http://goo.gl/maps/9Oo0b

standplaats                            Zhangye

route kilometers                       0                        totaal                   9425

extra kilometers                       8                        totaal                   1144

hoogtemeters                           0                        totaal                 52688



10-10-2014 – En dan lijkt het in Zhangye opeens winter.

Buiten sneeuwt het, maat het blijft gelukkig nog niet liggen. Er staat een keiharde wind, waardoor de gevoelstemperatuur om en nabij het vriespunt ligt. Voor je lol ga je hier nu niet over straat. We missen onze warme fleece jacks en shirts met lange mouwen, maar daarop zullen wij nog wel tot morgen moeten wachten.

Gisteren zijn we halverwege de ochtend naar het station gefietst om op tijd te zijn onze fietsen en bagage af te geven. Het was maar goed ook dat wij er wat vroeger waren, want eens moet het de eerste keer zijn: onze bidons met olijfolie (om mee te bakken) en benzine (om op te koken) werden tijdens de scan ontdekt. Onder geen beding mochten ze met de bagage mee. We moesten ze maar in onze handbagage mee de trein innemen. En dat hebben we met ingehouden adem dan ook maar gedaan, maar bij de scan naar het wachtlokaal ondervonden we geen problemen.

Een tegenvaller bij aankomst hier in Zhangye was wel, dat onze fietsen en bagage er nog niet waren. “Mingjian” kregen we als antwoord (gelukkig geen “morgen brengen” maar gewoon “morgen halen”). Vandaag was het dus zover, dat wij alles bij het vrachtkantoor konden ophalen, maar geen van ons zag het zitten om in het winterse weer daarbuiten, vanaf het station een kleine tien kilometer terug naar het hotel te fietsen. Morgen wordt het weer wat beter, zo is de voorspelling. Daar gokken wij dan maar op, een nieuwe dag, heeft nieuwe kansen

Toen wij hier aankwamen, deed alles wat meer Chinees aan. Ook leek het erop dat de politie minder nadrukkelijk aanwezig was, dan we tot nu toe in China zijn gewend. Dat is ook wel zo, maar meer dan we hadden gedacht. Toen een touringcar van het plein wegreed, bleek daar nog een aardig politiewagentje achter te staan.



Maar dat alles kon de aandacht van een zakelijk duo niet van zich afleiden. Nee, zij waren helemaal in de ban van het neerzetten van hun kraampje, compleet met een zeer indringende stem uit de luidsprekerbox rechts van het kraampje, die wij natuurlijk niet konden verstaan.


Toen alles na een paar keer schikken goed stond, keken beiden vol ver- wachting de straat uit naar de klanten. De baas had ongetwijfeld al duidelijk gemaakt, dat de kopers daarvandaan zouden moeten komen. Maar je zag de kleine al denken; “waarom moeten de klanten precies vanaf die kant komen, waarom niet vanaf de overkant?”


De deugniet had ons ongetwijfeld al lang gezien,  

 

 

en maakte zijn baas voorzichtig attent op onze aanwezigheid. “Dat kunnen toch ook … eh … klanten zijn … toch, … of niet soms?” Zijn baas kijkt blij verrast naar ons op, terwijl de kleine ons met zijn ogen nadrukkelijk aangeeft: “Nu niet met hem dollen hoor ... anders ben ik mijn baan kwijt!”


Hoe het is afgelopen, doet er niet uit. Het belangrijkste is dat, als je goed om je heenkijkt, je dit soort stereotypes overal tegenkomt.

In Amerika zijn het “Stan Laurel en Oliver Hardy”. In Nederland spreken wij altijd over “De Dunne en de Dikke”. Hier heeft men ongetwijfeld over “Li Ping en Li Poen”. Het zijn hier immers zakenlieden?


routelink                               http://goo.gl/maps/9Oo0b

standplaats                           Zhangye

route kilometers                       0                       totaal                   9425

extra kilometers                       6                       totaal                   1136

hoogtemeters                           0                       totaal                 52688



08-10-2024 - "Mey you ..." is de meest hulpeloze ontkenning

Ze bleef onverbiddelijk, haar gezicht toonde geen enkele emotie meer, evenals haar uniform dat smetteloos zwart was. Op enig moment kreeg ze waarschijnlijk toch door, dat een beetje menselijkheid tonen goed zou zijn om de spanning wat te doorbreken.

De dialoog was ze er wel mee begonnen. Ze hief haar handen hulpeloos wat ophoog en zei “Mei you … mei you…” Toen we die woorden hoorden, wisten we dat verder aandringen geen zin meer had. We bedankten haar voor haar begrip, haar goede advies en mooie samenwerking. We konden dat laatste echt niet laten. Haar ogen flikkerden heel even op. Haar gezicht sloot zich meteen daarna weer. Dat van ons bleef met moeite nog redelijk open, maar dat veranderde snel toen wij uit het gezichtsveld van alle aanwezigen waren verdwenen.

Met hoge verwachtingen waren daarnet wij naar het PSB gegaan. De kennismaking van eergisteren en de gemoedelijkheid die deze kleine stad uitstraalt, waren daar debet aan. Toen wij even na halfnegen daar aan- kwamen, stond de deur al uitnodigend en zonder zoals gebruikelijk de aandacht van iemand te hoeven trekken, werd ons al duidelijk gemaakt te vertellen waarvoor wij waren gekomen. In het vertrek krioelde het van vrouwen, allen keurig in een zwart politie uniform gekleed. Daaruit maakte een jongedame zich los en ging met ons de conversatie aan … in het Engels! Dat was een heel mooi begin, want zelf kennen wij, op enkele beleefdheden na, nagenoeg geen woordje Chinees.

Ons vertrouwen in de goede afloop was echter van korte duur. Het visum wordt in de provincie Ganzu pas verlengd als de resterende looptijd nog maar vijf dagen is. Om een permit voor Tibet te kunnen krijgen, dient de resterende looptijd minimaal veertien dagen te bedragen, inclusief de trip/reis die je denkt te gaan maken.

Mister Samdup van www.exploretibet.com heeft onze verlengde visums ongeveer overmorgen nodig om tijdig een permit te kunnen regelen. Voorwaar, voor ons een groot probleem. Dat begreep de dame in het zwart ook, overlegde daarom toch nog even met haar meerdere, maar ook dat  had niet het gewenste effect. Een grote tegenvaller dus, maar alle dingen die ons tegenzaten, zijn nog steeds op de pootjes terecht gekomen. Dat zal nu ook wel het geval zijn.

Wat we wel wat jammer vinden, is dat er op deze manier veel dagen ver- loren (zijn ge-)gaan. We bivakkeren hier inmiddels al heel wat dagen. Aan de andere kant voel je wel, dat lokaal al wat aan het inburgeren bent. Mensen kennen je inmiddels en groeten je. Als de eigenaresse van een restaurantje uit pure genegenheid glimlachend het topje van haar tong laat zien, kunnen al die “verloren” dagen je opeens niets meer schelen. Dergelijke ervaringen had je anders gewoon niet gehad.  





En toch zijn we blij om weer hier vandaan te vertrekken. We weten niet hoe groot de luchtvervuiling in de volgende plaats zal zijn, maar hier kon er een enorme smog blijven hangen, waaruit stofdeeltjes naar beneden dwarrelden en overal neerstreken. Als we bijvoorbeeld op onze kamer een dag iets hadden laten liggen, hadden zich de contouren van het hier witte stof zich al gevormd. Hieronder twee plaatjes van het zelfde kruispunt, mèt en zònder smog.  



Maar nu is het wel tijd geworden om op te schieten. De stad Zhangye, qua grootte te vergelijken met Jiayuguan, is ons volgende doel en ligt een kleine tweehonderdvijftig kilometer verderop. Voor overmorgen en de daarop volgende wordt regen voorspeld. De zon, de enige die de aarde goed verwarmt, zal zich schuil houden. We besluiten, omdat we weten dat we onderweg niets spectaculairs tegen zullen komen èn ook om wat dagen in te halen, morgen gewoon maar met de trein te vertrekken.

Ter verduidelijking: ”Mei you” is letterlijk het Mandarijnse woord voor “don’t have” en wordt ook in alle onmogelijke of hulpeloze situaties gebruikt. Gewoon om aan te geven, dat na alles geprobeerd te hebben, er geen andere mogelijkheid of uitweg is. De karakters zijn als volgt en al je wilt weten hoe èn in welke volgorde het getekend wordt, klik dan even op het volgende linkje.

meiyou    http://0.tqn.com/y/mandarin/1/S/k/l/-/-/meiyou.gif

Morgen zullen wij Jiayuguan verlaten. De stad werd in 1965 gesticht, naar alle waarschijnlijkheid vanuit een werkkamp op het moment, dat vrouwen zich met de arbeiders daar mochten verenigen. De barakken van voor dat tijdstip staan er nog, maar worden steeds sneller opgeruimd.

De eerste huizen uit 1965 en daarna zijn gestapelde laagbouw, zoals wij die begin jaren vijftig kenden, met vaak aaneengeschakelde schuurtjes in de “tuin”, want in tegenstelling tot de werkers in de barakken, hadden de gezinnen wel wat meer dingen (nodig).





Tot aan het eind van de zeventiger jaren onderging de stad een metamor- fose. Het werd een moderne stad, die door niet al te veel “oud zeer/ rommel” te hebben, in 1978 op als allereerste op de lijst van steden werd geplaatst, waar vreemdelingen mochten komen!


routelink                               http://goo.gl/maps/aDZZ5

standplaats                           Jiayuguan

route kilometers                       0                       totaal                   9425

extra kilometers                     17                       totaal                   1130

hoogtemeters                          0                        totaal                 52688

 


06-10-2014 – met de inflatie hier verdwijnen de minderheden

Gisteravond kwamen wij er stomtoevallig achter, dat Jiayuguan ook een (dependance van) het PSB (Public Security Bureau) is, waar je je visum kunt verlengen. Eigenlijk zouden we proberen vandaag te vertrekken (als de zwelling nagenoeg weg zou zijn), maar we hebben het verlengen daarboven laten prevaleren. Dit werd mede ingegeven door het feit dat men ons hier zeer behulpzaam is, wat ongetwijfeld op het PSB ook het geval zal zijn.

Waar we nooit meer aan hadden gedacht, is dat men na de grote feestdag (1 oktober) nog een volledige week vrij was. Na enige handgebaren en wat tastbaars uit de handige Pleco-app, werd het ons duidelijk, dat men hier pas overmorgen de hekken weer opende. Goede raad was duur. Morgen alsnog vertrekken of toch maar wachten op de dag daarna. Inmiddels had men ons wel verzekerd, dat we de verlenging meteen mee zouden krijgen.

Toen we even later de fietsen van de kabel afhaalden, werd door iemand van het PSB ons nog een briefje in de handen gedrukt met de woorden “You can come here the day after tomorrow.” Men had zich toch nog even de moeite getroost iemand te vinden, die dat op papier kon zetten. Het pleit was meteen geslecht. Overmorgen staan we hier om half negen voor de deur. Hebben is maar hebben; en zeker als dat binnen één dag gebeurd is.  

Gisteren was het evenals vandaag stralend weer, kil in de schaduw en lekker warm in het zonnetje. Opeens viel het op, dat de wereld een stuk groter geworden was. Op het spoorviaduct zag je heel in de verte de met sneeuw bedekte bergen.


Dat zou een mooie dag zijn om de publiekstrekker hier te bezoeken, een gerestaureerd stuk van de grote muur, zo’n dertien kilometer verderop, wel met de industrie in zijn nek. Het werd ook een mooie dag, waarop ook ene Marco Polo niet ontbrak.





Maar nu heel wat anders. Toen wij in 2006 heel eventjes in China waren (Kunming en omgeving) waren we erg verrast, dat men op de biljetten, die tienden van een Yuan vertegenwoordigen, afbeeldingen van minderheden zijn afgedrukt. Tot onze voldoening zijn die er nog steeds.

 

De inflatie is hier echter redelijk hoog, waardoor het geld snel in waarde daalt en de kleinere coupures op korte termijn zullen verdwijnen, met helaas ook de daarop afgebeelde minderheden. Alleen Mao zal nog over- blijven, want die staat op elk overig biljet, hoe groot dan ook. Maar hij is niet meer. En dat is nu juist het vreemde, de minderheden zijn er wèl.

routelink                               http://goo.gl/maps/aDZZ5

standplaats                           Jiayuguan

route kilometers                       0                        totaal                   9425

extra kilometers                     33                        totaal                   1113

hoogtemeters                       138                        totaal                 52688



04-10-2014 – de zwelling wordt gelukkig al wat minder


We blijven wat langer in Jiayuguan dan verwacht. Sinds een redelijke tijd speelt een kies Guus parten. Hij is er in Nederland nog mee langs de tandarts gegaan, die zijn hand er nog aan gelegd heeft, maar naar later bleek zonder resultaat. Een paar dagen geleden begon het element zo op te spelen, dat wij eergisteren (de dag na het grote feest hier) naar de tandarts zijn gegaan.

Het bleek om een erg grote afdeling in het “First People’s  Hospital of Jiayuguan” te gaan, met meer dan tien behandelplekken. Dat kwam goed uit, want we konden zo doorlopen en binnen het uur waren wij alweer op onze kamer terug.

Helaas strekte de kennis van de Engelse taal zich uitsluitend uit tot de naam van het ziekenhuis. De rest ging met gebaren en de Pleco-app op de Ipad mini en IPhone. Een schitterende offline toepassing, een scanner en een soort vertaalmachine tussen het Engels en Chinees, waar we al heel wat aan hebben gehad. Zo begrepen wij op dat moment, dat we gisteren om negen uur terug werden verwacht.

Al voor dat moment stond ze al op ons te wachten en deed de behandeling (wortelkanaal en drainage) nog eens dunnetjes over. De Pleco-app maakte het hele gebeuren af: driemaal daags twee capsules antibiotica en twee pijnstillers, die wij bij de ziekenhuisapotheek in het naastgelegen gebouw konden kopen.  

 


http://www.youtube.com/watch?v=x7VTo0656Rc

               

De zwelling begint na een slapeloze nacht gelukkig al wat te slinken.

Maar in de tussentijd hebben we niet stil gezeten. Het “uitstapje” naar Tibet is rond. Nadat we de vooruitbetaling hebben gedaan, kregen wij per omgaande de treinreservering naar Lhasa gemaild. We vertrekken vanuit Xining op 22 oktober en worden acht dagen later met onze bagage aan de grens met Nepal afgezet.

De grootste onbekende is het meenemen van de fietsen en al je bagage in de trein. Daaromtrent heb je pas zekerheid wanneer je op het station staat. Men geeft geen toezeggingen af, maar er zijn anderen geweest, die hun fietsen ook in de trein hebben gekregen, onder wie William Clifford die in ons gastenboek staat. Op dit moment maakt hij dezelfde tour en wordt op 7 oktober as. aan de grens met Nepal afgezet. Er is een redelijke kans dat wij hem nog zien voordat hij India intrekt, want hij probeert daar eerst nog een trekking naar het Mount Everest Base Camp te maken.


routelink                               http://goo.gl/maps/aDZZ5

standplaats                           Jiayuguan

route kilometers                       0                      totaal                    9425

extra kilometers                       0                      totaal                    1080

hoogtemeters                           0                      totaal                  52550



02-10-2014 – “There are nine million bicycles in Beijing …

Op het tweede album van Katie Malua staat haar nummer “Nine Million Bicycles”. Ze heeft het ook in Noordwijk gezongen tijdens het huwelijk van Prins Pieter Christiaan en Princes Anita in het jaar 2005.

http://www.youtube.com/watch?v=eHQG6-DojVw

Nu we hier in Check-istan zijn, komt de tekst van dit nummer bij ons spontaan naar boven. Bij menigeen staat het beeld van de duizenden fietsers in het straatbeeld van Beijing voorgoed en onuitwisbaar op het netvlies. Wijzelf hebben ons altijd afgevraagd, hoe dat zou moeten worden, als iedereen in plaats daarvan een brommertje of een auto zou kunnen aanschaffen. Dan moet zo’n stad toch uit z’n voegen barsten, de luchtvervuiling ongekende vormen aannemen en de agressie onderling niet meer in de hand te houden is?

“There are nine million bicycles in Beijing, That's a fact, It’s a thing we can’t deny…” Misschien gaat dit feit in Beijing nu nog wel op, dat weten we niet, maar hier in Jiayuguan in elk geval niet. Ondanks dat de stad redelijk vlak is, zien we nagenoeg niemand fietsen, maar brommertjes zijn er ook bijna niet.

Men rijdt hier op kleine elektrische fietsjes. Bij het ontwerp daarvan heeft men ongetwijfeld het Honda brommertje in gedachten gehad, want het lijkt daarop en is eenzelfde krachtpatser maar dan in het klein. Er kunnen zomaar drie mensen op en zware boodschappen doen is voor dat appa- raatje ook geen probleem. Bij een fietsenstalling ziet men hier niet meer het beeld, zoals wij dat gewend zijn bij een willekeurig treinstation in Nederland, maar het volgende:  




Maar bij dit ontwerp houdt het niet op. Inmiddels hoor je ons bekende moderne scooters hier ook niet te vaak meer omdat die ook steeds meer elektrisch worden uitgerust.  Kleine driewielers, de karretjes die worden gebruikt in de kleinhandel, zoeven geluidloos door over pleinen en straten, maar ook de grotere uitvoeringen daarvan, een soort gezinsexemplaar, rijdt zonder gesputter of geplof aan je voorbij.




Maar dat de liefde voor stroom hier niet van één kant komt, is wel duide- lijk bij ons overgekomen. Vanuit de trein hebben we ze gezien, enorme parken met windmolens in de Gobi woestijn, die ervoor zorgen dat de industrie hier de energie krijgt die zij nodig heeft en die niet middels kolencentrales hoeft op te wekken.

De industrie is hier toch al niet de eerste de beste. Als je treinwagons met het eindproduct niet alleen afdekt, maar ook nog eens de naden met pur- schuim dichtmaakt, geeft dat je wel te denken.

Maar we mogen er ook niet aan voorbij lopen, dat alles wat wij van het spoorwegnet hier gezien hebben, volledig geëlektrificeerd is, zowel het  personen- als industrievervoer. En dat laatste is iets, wat niet eens ieder land in Europa kan zeggen. Sterker nog: er een voorbeeld aan kan nemen.





Een week of drie geleden hoorden wij op het nieuws, dat in het kader van de komende klimaatconferentie, China zijn CO-2 uitstoot tot het jaar 2020 met iets minder dan de helft wilde verminderen. Wij hebben elkaar aan- gekeken en gedacht “China zegt wel vaker wat .. !”

Maar nu we deze ontwikkeling van beide kanten hebben gezien, hopen we weldegelijk dat ze er alles aandoet om het te laten lukken. Niet in de laatste plaats voor de inwoners zelf, want met wonen en werken in smog word je niet oud, laat staan dat je een beetje gezond blijft.

Tot slot:

Wat onze stille hoop tot een goede ontwikkeling doet aan wakkeren, is iets dat wij in heel Centraal Azië nog niet gezien hebben: afvalscheiding. De vrouw van het Sagura Guesthouse in Bishkek, wist ons nog te vertellen, dat de enige scheiding van afval die men in Kirgizië doet, helaas het naar buiten de stad brengen daarvan is en het vervolgens ergens dumpen daarvan.

Zodra wij China zijn binnengekomen, treffen wij overal scheidingsbakken aan. Toen wij vandaag voor dergelijke container stonden en overwogen wat van ons afval wel en wat niet te recyclen viel, zagen we dat in de afvalcontainer een binnenbak zònder tweedeling zat. We zijn er toen maar vanuit gegaan, dat de inhoud daarvan wel achteraf ergens gescheiden zal worden.  



routelink                               http://goo.gl/maps/aDZZ5

standplaats                           Jiayuguan

route kilometers                       0                        totaal                   9425

extra kilometers                       0                        totaal                   1080

hoogtemeters                           0                        totaal                 52550



30-09-2014 – de “ondoordringbare” passage bij Jiayuguan  

De smog is nog erger geworden dan verwacht. Vannacht hebben wij, geheel tegen onze zin in, vanwege de stank het raam al moeten sluiten. De lichtreclames aan de overzijde van de straat waren toen al heel diffuus geworden.

Als wij onze fietsen pakken, zien we dat er een redelijk laagje witachtig stof op neergedaald is. We weten dat er vanwege “de feestweek van de republiek” weinig verkeer te verwachten is, dat de afstand daar naartoe maar klein is en dat we ons niet voor iets hoeven in te spannen, want anders waren we vandaag niet gegaan.

Van het landschap, dat volgens foto’s zo mooi zou moeten zijn, is in het geheel niets te zien, geen schitterende bergen op de achtergrond, geen witte sneeuwkappen, gewoon helemaal niets dat op het plaatje lijkt, dat bij de ingang tot het fort is opgehangen.

Wel zagen wazige en witgrijs achtige contouren van schoorstenen en koeltorens, die in de mist als (salpeter-?) zoutvaatjes in het landschap lijken te zijn neergezet.


De grote muur (in dit gebied van oorsprong een aarden wal, waarachter men zich veiliger voelde) was door de jaren heen geëvolueerd tot een stra- tegisch hoogstandje. Het fort wat wij nu bezoeken, heeft tot in de negentiende eeuw een belangrijke functie gehad in de verdediging van de passage bij Jiayuguan.

Heel heldhaftig vertelt men hier, dat deze versterkingen hier altijd stand hebben gehouden. Toch gaat de geschiedschrijving, dat onder anderen ene Marco Polo juist hier de muur is gepasseerd en China is binnen gereisd.


Dat was toen best wel een barre tijd. Maar toch zijn er volgens ons heel wat schepselen, die naar die tijd terugverlangen. Het was een gouden tijd, een tijd dat China zich alleen maar verdedigde en niet veroverde. Maar dat is volledig verleden tijd.

Als we nu goed naar de landkaart in dit gebied kijken, zien we dat zelf- standig Tibet van de aardboden is verdwenen, stukken land van onder meer India en Pakistan “en passant” werden ingelijfd en nu te boek staan als “territoria controlled by China and claimed by … “.

Ook Vietnam heeft bijna meteen na het vertrek van de Amerikanen, kei- hard van zich af moeten bijten om China van het lijf te houden, dat dacht daaraan een gemakkelijke prooi te hebben. Maar nu werden ze een keer wel goed van repliek gediend en tot ver achter de eigen grenzen terug-geslagen.

Het is wel jammer dat deze laatste confrontatie bijna in geen enkel school- boekje voorkomt. Zeker niet in die van de Russen, de ultieme vriend van Vietnam, die Ho Chi Minh indertijd heel bewust had uitgezocht. De vriend die feitelijk als beschermheer optrad, maar niets kon of misschien ook niet wilde doen.

Met dit alles in het achterhoofd lopen we nu door dit grote en briljante verdedigingswerk, deel uitmakend van de grote muur in dit stuk van China, de onmetelijke en onherbergzame Gobi-woestijn. Met een beetje fantasie wordt de smog opeens kruitdamp, die het licht indertijd zo kon verduisteren en zie je alles zo weer voor je.  

De “optrekjes” van de generaal,




waar niemand anders mocht komen dan zijn raadgevers,  


de klerk, gezeten op zijn eigen bed met kachel daaronder,


en een Vermeer-achtige keukenprinses.  



Getroffen worden we door de finesses en de kleuren, waarmee alles tot stand gekomen is.





Enkele andere zaken, die ons tijdens ons bezoek zijn opgevallen,


 



waaronder een boze geest die node ziet dat het hout onder hem verteert,  



en de plek waar de muur vroeger in de einder verdween, nu gebeurt dat in de smog.


routelink                               http://goo.gl/maps/aDZZ5

standplaats                           Jiayuguan

route kilometers                      0                         totaal                   9425

extra kilometers                      9                         totaal                   1080

hoogtemeters                          0                         totaal                 52550



28-09-2014 – Jiayuguan, een jonge stad met frisse allure

Gisterochtend om half zeven kwam de trein hier aan. Redelijk uitgerust stonden wij even daarna aan de poort van het vrachtkantoor, dat pas om acht uur openging. Gelukkig maar dat het op enig moment opengaat, want eigenlijk is het vandaag zaterdag en dan zou zoiets zomaar het gehele weekend gesloten kunnen zijn. Ja hoor, een uurtje later was alles aan- wezig en konden wij met uitpakken en opladen beginnen.


Rijdend naar het hotel, valt het ons op dat bijna alle straten gewoon vier- baanswegen zijn, al dan niet met een berm in het midden. Daarnaast lig- gen nog ventwegen van twee rijstroken breed, waar iedereen de verkeers- regels aan zijn laars lapt.

Alles komt wel heel open en groen, voor ons zelfs plezierig over. Hoge gebouwen aan weerskanten camoufleren de laagbouw die zich daarachter bevindt. Je zou denken dat je door een miljoenenstad rijdt, maar deze stad heeft “slechts” honderdzeventigduizend inwoners.  

Het lijkt of de mensen, doordat alles zo wijds is, zich ook wat vrijer voe- len, een gevoel dat wij in Nederland in de jaren vijftig  in onze nieuwbouw- wijken ook hadden, weg van de donkere, benauwde en soms overvolle straten, die tegen het centrum aanlagen, meer licht, veel ruimte en vooral heel wat groen. Veel verkeer is er nog niet, maar dat zal de komende jaren wel veranderen.

Als je om je heen kijkt, zie je dat er heel veel hoge flats worden neergezet, wat goed past in het huidige beleid van China om mensen vanuit de grote steden naar het “platteland” te krijgen, waartoe deze stad ook behoort. Maar waar ze hier van moeten leven?

Om de stad heen liggen immense industrieterreinen, als dan niet met mijnbouw en chemische industrie verweven. Vanuit de trein zagen we dat heel grote velden voor aanvullende industrie bouwrijp werden gemaakt.  




Vandaag hebben we geprobeerd de omgeving wat beter op ons netvlies te krijgen. Dit werd ook ingegeven door een melding in Lonely Planet, dat ongeveer tien kilometer ten noodoosten nog een stukje van de grote muur zou moeten liggen, maar wat we ook zagen, geen stukje muur, maar wel vierbaanswegen met parallelstraten, die naar de hoofdingang van een willekeurig industrieterrein leiden, dat al dan niet nog in aanbouw is.


En dan opeens zien we iets, dat zomaar een restant van de grote muur zou kunnen zijn. Niet omdat we het herkend zouden hebben, maar we vonden het gewoon vreemd, dat een viaduct over een lage aarden wal is aangelegd. Morgen zullen wij het zeker weten, want dan gaan we naar het themapark hier even verderop, een groot fort dat van de grote muur deel uitmaakte en een daarmee verband houdend museum.



Omdat deze stad en de haar omringende vlakte redelijk hoog ligt, op ongeveer zeventienhonderd meter, komt vaak nevel of zelfs mist voor, met grote smogvorming als gevolg, want de chemische industrieprocessen worden daarvoor echt niet stilgelegd. In tegenstelling tot de vervuiling is de grote steden, is de kleur hier van lichtgeel tot lichtcrème en rukt soms naar chloor. Morgen wordt een zwaardere smog dan vandaag verwacht. Van de omgeving van het fort zullen wij dus niet veel zien.


Als we bij het hotel teruggekomen zijn en even ons heenkijken, zien we, dat bij de in aanbouw zijnde flat aan de overkant, aan de linkerzijde hoog bovenin mensen werken, die in een gondel gekke capriolen moeten uit- halen om snel hun werk af te kunnen maken.




routelink                               http://goo.gl/maps/aDZZ5

standplaats                           Jiayuguan 

routekilometers                        0                        totaal                   9425

extra kilometers                     31                        totaal                   1071

hoogtemeters                         97                        totaal                 52550



26-09-2014 – zonder hulp van anderen vaart niemand wel

De eerste dagen in een nieuw en dus vreemd land, proberen wij rustig over ons heen te laten komen. Dat waren wij hier in Urumqi ook van plan, totdat wij stomtoevallig hoorden dat het volgende week woensdag de nationale feestdag is, de dag waarop Mao vijfenzestig jaar geleden, vanaf de poort van de hemelse vrede in Peking de Volksrepubliek China uitriep.


Deze dag valt halverwege de week. Veel mensen nemen de dagen ervoor en daarna vrij, om een lange tussenvakantie te hebben. Zo ontvluchten de grote steden en /of gaan er met familie lekker gezellig erop uit. Er wordt dan een grote verkeersdrukte verwacht, zowel op de weg als op het spoor.

Ons plan is echter hiervandaan de trein naar Jiayuguan te nemen, om zo een groot stuk door de Gobi-woestijn te overbruggen. We moeten dus snel zijn, want anders is er wellicht geen kaartje meer voor een “soft sleeper” voor de vijftien uur durende treinreis te krijgen, laat staan een “hard seat”, waar de taferelen heel amusant en gezellig kunnen zijn om daar een uurtje “buurten”, maar niet om zo een nachtreis van ruim een half etmaal, een beetje slapend te moeten doorbrengen.  



Sinds kort kunnen (vreemd genoeg uitsluitend westerse) “foreigners” geen kaartjes meer boeken bij een “Booking Office”. Misschien is het wel daar- om, dat het kantoortje dat in Lonely Planet staat, inmiddels is opgedoekt. We horen wel, dat er verderop nog een kantoortje is, dat door de mazen van de wet, aan westerlingen kaartjes weet te leveren.

Het was maar goed dat men ons had verteld, dat het om een onbeduidend kantoortje ging, blauw omlijst met witte karakters, anders hadden wij het nooit gevonden omdat het nu niet echt de uitstraling van een “Booking Office” heeft. Maar er was één groot probleem. Omdat in het hele flat- gebouw de stroom was uitgevallen, viel er gewoon niets te boeken, hoe graag men ook zou willen.

Dus dan toch maar op naar het station met zijn lange rijen wachtende mensen. Op zo’n manier wordt je middag al aardig opgevuld.Samen met een Fransman die we in het guesthouse hebben ontmoet, wis- ten we een jongedame duidelijk te maken, dat wij bepaalde treinkaartjes nodig hadden.

Keurig schreef / tekende zij die voor een ieder van ons op papier. Op die manier hoopten wij te voorkomen, dat als wij straks eindelijk aan de beurt zijn, men ons niet begrijpt en de volgende wachtende achter ons roept. Als dank “moesten” wij van haar een fotootje maken, met op de achtergrond het raamloze en verduisterde boekingskantoortje.  



En dat werkte heel goed. Voordat wij de overvolle hal met zeker vijftien geopende loketten binnen konden komen, moesten wij natuurlijk twee keer door een scan “check … check …”. Alsof je gekke dingen zou willen doen met als die agenten om je heen en met twee pantserwagens op het stationsplein, waar niemand naar durfde te kijken, laat staan een foto te nemen.  



Na tweeënhalf uur beetje bij beetje naar voren schuifelen, voordringers weer naar achter sturen, stonden wij met het briefje voor het loket. En ja hoor, een paar minuten later stonden wij met de kaartjes buiten en met de verzekering dat de fietsen mee konden. Maar dat liep vandaag toch heel wat anders dan we hadden verwacht.

Om twee uur zou de trein vertrekken en om twaalf uur waren onze fietsen al twee keer afgeladen en alles volledig gescand “check … check …”. Maar naarmate wij dichter bij het perron kwamen, werd het looppad steeds smaller, totdat wij met de fietsen volledig vastliepen bij de kaartjes- controle. Ongeduldige mensen achter ons dachten ons nog even te helpen door te proberen ons nog verderop te duwen, want dan konden zij er wel langs, maar dat werkte niet.

Alsof zij als een engel uit de hemel kwam vallen, stond zij daar in spoor-weguniform. Haar glimlachend gezicht deed wonderen, niet alleen voor ons, maar ook voor de mensen achter ons. Ze nam ons mee, helemaal weer naar buiten, naar het vrachtkantoor, waar natuurlijk alles weer door de scan zou moeten, maar de jongedame wist het personeel daar te overtuigen, dat nogmaals scannen iets teveel van het goede zou zijn. Vervolgens heeft zij bonnetjes ingevuld, alles voor de rest afgestemd en zelfs bij de kassa voorgedrongen om ons de verschuldigde vracht te laten betalen.



Intussen waren de fietstassen in grote zakken gestopt, die vervolgens dichtgenaaid werden. Als we morgenochtend op onze bestemming zijn, kunnen wij alles weer bij het vrachtkantoor afhalen. Alles werd perfect geregeld. We begrijpen alleen niet waarom men ons niet eerder heeft duidelijk gemaakt, dat het hier wat anders in zijn werk gaat, dan wij door- gaans gewend zijn.

We kijken naar de tijd, van de twee uur speling die wij hadden, is maar één kwartiertje overgebleven. Nadat we weer twee keer zijn gescand en gefouilleerd, heeft men in onze bagage eindelijk wat gevonden. De lopende band wordt meteen stilgezet en er komt een “steakmesje” op het scherm.

Als men later doorheeft dat het geen “steekmesje” is, wat een superieur wel moet bevestigen, laten we ons even later tevreden op het bed in de trein vallen. We zijn echt blij, dat we op het goede moment hulp hebben gehad, zowel gisteren als vandaag. En zo zie je maar weer, zonder hulp van anderen vaart niemand wel.  

Even later laten we Urumqi achter ons liggen, een stad waar letterlijk een gewapende vrede heerst tussen het gezag en de Uyguren, die regelmatig hier met aanslagen van zich laten horen. Overal in de stad wachten troe- pen op een seintje en staat het benodigde materieel alvast klaar.


Nog enkele andere indrukken van deze stad, die wij naar ons gevoel, toch een dag te vroeg hebben verlaten.





   

routelink                               http://goo.gl/maps/TSPsu

standplaats                           Urumqi

route kilometers                        0                      totaal                   9425

extra kilometers                      28                      totaal                   1040

hoogtemeters                        125                      totaal                 52453



24-09-2014 – onze eerste schreden in Check-istan –(China)

Het is kwart over vijf in de ochtend. We hebben zelfs de dame van de nacht niet wakker gemaakt en fietsen nu naar het busstation. Het is nog goed donker en in de straten is nauwelijks iemand of een auto te zien. Het is alsof de stad nog slaapt. Tankwagens met water sproeien de wegen nat, wat een lekker fris gevoel geeft.

Her en der zien we in de flats om ons heen, een neonlampje branden of aangaan, want ook hier zijn gloeilampen inmiddels taboe. Het is gewoon compleet anders, dan toen wij gisteren hier reden om buskaartjes te kopen. We zijn dan ook een stuk sneller op het busstation aangekomen, dan wij aanvankelijk hadden gedacht.

Op het busstation is, zoals ook op die van het spoor, van nachtrust geen sprake. De drukte lijkt wel van die overdag, alleen de zon laat nog op zich wachten, evenals de reden waarom wij hier ruim een uur voor vertrek ons moesten melden, want de bus is er gewoon nog niet.  

We vertrekken met een half uur vertraging met een slaapbus. Aan weer- skanten van de bus zes stapelbedden achter elkaar. We reizen dus met vierentwintig passagiers en twee chauffeurs. Iedereen heeft al een liggen- de houding aangenomen, want de vrije ruimte boven de bedden is te krap om rechtop te kunnen zitten, ook voor ons.

Eerst proberen we nog de ogen wat op de omgeving te houden, maar lig- gend worden de oogleden snel wat zwaar en dommelen we af en toe een beetje weg, tenminste als het Kazakse wegdek dat een beetje toelaat en dat is niet vaak. In het vliegtuig zou je spreken over zware turbulentie. Nu begrijpen ook we waarom ieder bed in deze bus een veiligheidsriem heeft.


Even na twee uur zijn we aan de Kazakse kant van de grens aangekomen. Iedereen moet buiten de bus zijn papieren laten zien, terwijl men van de gelegenheid gebruik maakt om daarbinnen naar mogelijke verstekelingen te zoeken. Zonder een stempeltje of zoiets nemen we weer plaats en rijdt de bus ongeveer twee kilometer door niemandsland. Aan het eind daarvan komt een soldaat de bus in, waarschijnlijk om te controleren of zijn mak- ker het aan de andere kant wel goed heeft gedaan, want hij doet precies hetzelfde. Volgens ons had hij daarover niets aan te merken, want de bus mocht de slagboom onderdoor.

En dan begint voor ons de marteling, die minimaal twee uur zal duren. Iets anders kunnen wij het niet noemen, zij het wel dat wij ons zeer gelukkig prijzen, dat wij overdag hier staan. Hadden wij de bus twaalf uur later gehad, dan was het veel erger geweest, dus mogen wij eigenlijk nog niet klagen!  

Iedereen moet zijn bagage onderuit de bus pakken. Wij pakken onze fiet-  sen weer, zetten het stuur recht en beladen ze met alles wat we zoal mee hebben. In een gebouwtje verderop moeten we de fietsen afladen, de tas- sen gaan door de scanner, waarna wij ze weer mogen opladen.

Na het uitreisstempeltje gaan we weer naar de bus, de tassen gaan van de fiets af, het stuur zetten we weer scheef en vervolgens gaat alles weer onderin de bus, want ons allen wacht een zigzag ritje van een kleine vier kilometer door niemandsland naar de Chinese zijde van deze grens.

Hemelsbreed is het maar een paar honderd meter, maar het prikkeldraad en andere ondefinieerbare tekens zorgen ervoor, dat niemand hier voor de kortste weg kiest.

Aan de andere kant aangekomen, herhaalt zich hetzelfde tafereel. Het stuur weer wordt weer rechtgezet, alles weer opgeladen en zo vertrekken naar de volgende scanner, waarna alles weer opgeladen kan worden. Op weg naar de paspoortcontrole komen we langs een gezondheidsbalie.   

Iedereen mag gewoon doorlopen, behalve wij. Of wij ons wel goed voelen …. of wij weten geen ziekte te hebben …. enzovoort. Wij kijken elkaar aan en denken “Zou de goede man het wel tegen ons hebben?”, maar er was niemand om ons heen, die onze rol over zou kunnen nemen.  Volgens ons zijn juist wij de gezondste van het hele stelletje ongeregeld, wat de zojuist de bus heeft verlaten. Misschien zijn we in zijn ogen wel getikt omdat wij op de fiets zijn en misschien heeft hij nog wel gelijk ook. “Only check … only check” krijgen wij daarop van hem te horen.

Als wij daarna de paspoortcontrole zijn gepasseerd en naar buiten lopen, blijkt onze bus er niet te staan. Nee, die mag in dit stukje grensgebied niet komen en staat op ons te wachten op het busstation, een kleine drie kilometer verderop, waar hij over anderhalf uur zal vertrekken. We kunnen wel met een wat kleiner busje mee, maar dan moeten wij wel …… Nee, niet hetzelfde tafereel, net als het niet nodig is! We rijden er zelf wel naartoe. En gelukkig, even later fiets je daar dan, maar waar is eigenlijk het busstation? Maar na wat zoeken en “Chinees”-vragen hebben we het einelijk gevonden, een klein half uur voor vertrek, welke tijdspanne we snel benut hebben om nog wat te eten.

Vlak voor vertrek rijden we het terrein op, maar we worden gedwongen om aan de voorzijde, door de officiële ingang van het gebouw te gaan. En wat staat daar: … een scanner. We proberen er onderuit te komen, maar nee … , weer fietsen afladen, tassen door de scanner “check … check … en nog eens check”, tassen weer opladen, naar de bus fietsen, tassen weer afladen, stuur weer scheef zetten, alles weer onderin de bus en dan kun- nen we vertrekken. En dat is maar goed ook, want het begint inmiddels al aardig schemerig te worden.

Eén ding vinden wij wel vreemd. We zagen later, dat je geen brandbare vloeistoffen enzovoort, noch de bus in, noch daarmee de grens mocht passeren. De diverse (ook menselijke) scans hebben de brandstofflessen niet opgemerkt.

Een beetje “neus” zou ook de benzine geroken hebben, want dat deden wij zelf ook al een beetje. De zich aan de grens erg nerveus gedragende snuf- felhond, was overduidelijk naar wat anders op zoek. Ze nam niet de rust om wat langer aan onze tassen te ruiken dan doorgaans, tenminste als er geen andere verboden middelen inzitten.  

Door het schitterend zoevende asfalt op het verdere traject, hebben wij nog redelijk wat kunnen slapen. Onderweg krijgen we nog wel twee keer bij een wegafzetting een “check”, maar dat blijkt uitsluitend de bus en de chauffeurs aan te gaan. Tenminste dat dachten wij, totdat wij half slaperig een lichtbundel van een zaklantaarn door de bus zagen dwalen en hier en daar priemend op iemands gezicht stil stond.   

We worden wakker als wij Urumqi naderen, een stad die nagenoeg even groot is als Almaty, maar een beduidend andere uitstraling heeft. Het eerste dat hier opvalt zijn het grote aantal viaducten en fly-overs, soms zes boven elkaar, waardoor je niet door hebt, wat voor leven er onder je afspeelt. Door de smog is het resterende uitzicht helaas ook heel beperkt en blijft deze miljoenenstad voor ons vandaag toch een kleine wereld.



Na een kwartier verlaagt de bus zichzelf, door naar het aardoppervlak terug te keren, waarna we “platvloers” naar onze eindbestemming rijden. Er is veel verkeer in de superschone straten, waar veegsters met werke- lijke doodsverachting, tussen de voorbij razende auto’s door, niet alleen de zojuist daaruit geworpen sigarettenpeuken en wat papier, maar zelfs de nu afvallende herfstbladeren proberen te verzamelen.


Op een terrein achter een paar hoge gebouwen maakt de bus een draai en stopt, we zijn op het eindpunt. Het is een soort binnenplaats, waar we onze fietsen weer onderuit de bus moeten halen, het stuur recht kunnen zetten en op kunnen laden.

Vertwijfeld kijken wij nog naar een scan-/checkapparaat, maar dat is er niet. Wel zien we dat het hek van het terrein uitnodigend openstaat. Zo snel als het maar kan, vluchten wij naar buiten deze omheining. Voordat het hek zich sluit weten wij naar buiten te ontsnappen.

Maar ontsnappen doe je hier niet. Boven de weg hangen de camera’s, die alles met een flits fotograferen. Die doen dat onophoudelijk bij elk teken van leven. Eerst dachten wij dat dit alles een soort rekeningrijden zou zijn, maar ook wij worden meermalen “gefotografeerd”. Het is gewoon “check, check … double check”.


Fietsend naar het dichtstbijzijnde hostel, denken wij nog: straks gewoon lekker alleen maar in-”checken”, dat is alles. Maar wat ligt er op de balie? Een soort BB-kostuum, met helm en daarnaast: … een scanner, “check … check … triple check” dus. Maar dat viel mee, het werd (nu) niet gebruikt.

Toen wij even daarna de gemeenschapsruimte inliepen en om ons heen keken, viel alle spanning van ons af. Wij voelden ons meteen op ons gemak, maar wel wetend dat wij in dit land veel en veel vaker gescand of gecheckt zullen worden, dan ons leven lief is.



Terwijl anderen het gewoon rustig over China hebben, is dit land nu al Check-istan voor ons, maar dat doet niets af aan de keuken hier. Die moet volgens degenen die ons voor zijn gegaan: voortreffelijk, geraffineerd en intens te genieten zijn. We zullen ervan genieten, evenals van het land- schap en niet in de laatste plaats de mensen, welke twee we in allerlei gedaanten hier zullen tegenkomen.


routelink                               http://goo.gl/maps/TSPsu

standplaats                           Urumqi

route kilometers                       0                        totaal                   9425

extra kilometers                     22                        totaal                   1012

hoogtemeters                         60                        totaal                 52328

 

                                                   "in oosterse sferen"

een bonte verzameling indrukken