09-07-2014 – zonder schaduw over heet en zoevend glad beton

Na het lekker lummeldagje van gisteren zijn wij vanochtend om acht uur maar vertrokken, toen duidelijk werd, dat men de uren waarop ontbijt werd geserveerd, heel ruim hanteert. Toen de deur van het restaurant om half acht nog hermetisch gesloten was, hebben wij onze eigen provisie- kast maar aangesproken. Daar was eigenlijk helemaal niets mis mee, want nu konden wij de ontbijtstandaard hier (twee eieren met knak- worstjes en een kwakje ketchup) een keertje ontlopen.

Merke is best wel een leuk plaatsje, waar de dag wat laat begint en aan het eind van de dag iedereen moeite doet om de verloren uurtjes van de ochtend in te halen.




Nadat we de gemeentegrens achter ons hadden gelaten, veranderde het landelijke gebeuren weer in een kale vlakte, waar doorheen nieuwe betonwegen zijn aangelegd en de oude zijn onder geschoffeld, inclusief de bomen en het struikgewas, die vroeger voor de welkome schaduw en afkoeling zorgden.

Het belooft een lange hete dag te worden en dat werd het ook. Een vrachtwagenchauffeur probeert omstreeks het middaguur onder zijn aan- hanger nog wat verkoeling te vinden.



De wind komt rechtstreeks van voren. In de eerste uurtjes gaf deze (als troost) nog wat verkoeling, maar naarmate de tijd verstrijkt wordt deze eerst wat zwoel om daarna gewoon warm te worden. Ook het drinkwater wordt warm (geïsoleerde bidons of camel-bag, het maakt niet uit). Nergens, ook in de verte niet, is een stukje beschutting te vinden. De horizon wordt wat vager en begint door de hitte te trillen. Het peil van het waterrantsoen daalt zienderogen met het uur. Door het warme water en dito lucht beginnen de darmen en de longen wat op te spelen. We troosten onszelf met de gedachte, dat waar deze weg op een andere weg uitkomt, ongetwijfeld (eet- en drink-) stalletjes zullen staan.

Intussen doet het landschap er niets aan om ons wat afleiding te bezor- gen, het blijft gewoon heet, eentonig en saai. De wind in ons gezicht blijft warme lucht aanvoeren. Wachttorens langs de grens met Kirgizië waar wij rijden, proberen daarin nog wat verandering te brengen, maar helaas.



We weten inmiddels uit ervaring ook, dat we niet al teveel moeten treu- zelen. Tegen het einde van de middag begint de wind nog verder aan te trekken. Bijkomende vlagen waaien het stof op, zorgen ervoor dat je niet veel meer ziet en dat je naar adem moet happen. Op dat moment moet je je bestemming gewoon al gevonden hebben.

Vanuit een langzaam passerende auto worden bemoedigende woorden gesproken. Als men doorheeft dat wij Nederlanders zijn, horen wij dat ons elftal vanavond tegen Argentinië ongetwijfeld zal winnen. Nee, daarover hoefden wij ons geen zorgen te maken, was hun standpunt. We hopen dat ze gelijk hebben. De wedstrijd rechtstreeks zien kunnen we niet, wat die begint hier om twee uur ’s nachts. We kijken morgen wel even op tele- tekst wat de uitslag geworden is.

Als we er ruim honderd kilometer op hebben zitten, lijkt de weg heel in de verte naar rechts af te buigen: de splitsing …..? Ja hoor, en met de stalletjes waarop we ons hebben verheugd en waar we nu onze interne en externe voorraad aan vocht kunnen aanvullen. Links van ons glimt de weg in de hitte, waar we zojuist uit verlost zijn.



We hebben daar heerlijk gegeten en even daarna in het plaatsje bij het kerkhof (wel aan de goede kant van het hek) een slaapplekje gevonden. Even verderop staat een kameel nog wat van het avondzonnetje te genieten, iets waar wij niet meer aan toekomen. We kruipen vanavond een keertje (spreekwoordelijk) snel “onder de wol”. Morgen wordt een temperatuur van ruim veertig graden voorspeld. We hopen stilletjes dat ze qua voorspelling het ook nu een keertje mis hebben.



 

 

routelink                              http://goo.gl/maps/oJJmU

standplaats                          Saribulak

route kilometers                  115                         totaal                     911

extra kilometers                    20                         totaal                     727

hoogtemeters                      209                         totaal                 48619



07-07-2014 – een horizon zo strak als van de Indische Oceaan

We hebben Hera twee dagen geleden inderdaad aan het eind van de middag ontmoet en zijn met haar nog even bij “ons” restaurantje langs geweest, waar men ook van haar vlotte en charmante verschijning onder de indruk was. Een hartelijk afscheid met toegestopte kaasballetjes en gerookte gefermenteerde kaas hoorde daar natuurlijk bij.



Ze is in de eerste week van april dit jaar in Nederland gestart en heeft inmiddels Duitsland, Tsjechië, Polen, Oekraïne, Rusland en Kazachstan doorkruist om vanuit deze plaats de oversteek naar Kirgizië te maken. Haar einddoel is Chengdu in China, vanwaar ze (met haar op dat moment naar China overgekomen moeder) de oversteek naar Indonesië zal maken, om daar samen nog een maand rond te reizen. Het kiezen voor een noordelijke route werd haar ingegeven om als vrouw alleen landen als Turkije en Iran te vermijden. Voor haar avonturen en ander leuks:

www.heravanwillick.nl (absoluut de moeite waard!)

Het vertrek van ons drieën stond in het teken van het ontdekken van nieuwe landen. Hera zou vijftien kilometer verder de grens met Kirgizië overtrekken. Voor ons is Kazachstan een nieuw land op onze ontdekkingsreis. We zijn samen tot de afslag naar het zuiden gefietst en daar afscheid van elkaar genomen.



Hera had ons er al op voorbereid. Kazachstan bestaat evenals de Oekraïne voor een heel groot gedeelte uit kale steppes. De wind waait daar altijd. Heb je hem tegen, dan is het keihard zwoegen, komt hij van achteren, dan word je gewoon vooruit geblazen. De horizon is vaak heel strak en in de vlakte daartussenin is niet veel te zien, laat staan dat er wat beweegt. Blik op oneindig is dan vaak het enige motto. Voor Hera zelf is dit de aanleiding geweest op een paar duizend kilometer door die (inmiddels) droge en dorre vlaktes per trein af te leggen.

Je bent gewoon gelukkig als je weer eens een dorpje ziet, want dat bete- kent belangstelling, leuk contact en warme gastvrijheid, zo wist ze te vertellen. Voor ons is dat gisteren en vandaag niet anders geweest en zo zal het hier in Kazachstan ongetwijfeld blijven. Gisteren aan het eind van de middag waren wij blij een “magazin”-netje (levensmiddelenwinkeltje) tegen te komen, maar dat was geheel wederzijds. Toen ons boodschap- penlijstje was afgewerkt (inclusief een biertje voor het slapen gaan)  mochten we zelfs nog een heerlijke douche nemen.



Juist dat zijn de momenten, die een dag in Kazachstan mooi maken. Er wonen evenveel mensen als in Nederland, maar het land zou zo maar groter dan heel Europa kunnen zijn. En wat vind je tussen die momenten? Eén rechte weg met als afwisseling gelukkig aan onze rechterzijde de bergen, die dit land van Kirgizië scheiden. Links van ons zien we aller- eerst een (nog zeer) strakke vangrail en daarachter in de verte de daar- mee te vergelijken horizon, één zuiver gladde streep, die doet denken aan de einder van bijvoorbeeld de Indische Oceaan.




Uit balorigheid hebben we gisteren ons tentje in een groenstrook opgezet, een reepje wild land van nog geen tachtig meter breed tussen de weg en de spoorbaan naar Almaty. Gewoon om eens wat anders te zien, zuiver en alleen voor de afleiding, zo gebeurt er nog eens wat. Wat toen nog niet wisten is, dat de intensiteit van het spoor hier (ook ’s-nachts) groter is dan die van onze eigen Betuwelijn, maar na even wennen hebben wij toch heerlijk daar geslapen.



Vandaag hebben we een tussenstop gevonden in Merke, na een volledige dag in het geheel niets tegengekomen te zijn, behalve een afvalbak bij een bushalte, waarin wij onze restanten van het nachtelijk verblijf in de groenstrook hebben achtergelaten.

Merke (veertigduizend inwoners) doet op zich heel vriendelijk en landelijk aan. We besluiten een dagje hier te blijven. Een plaatsje aan de voet van de bergen, waarin ook de Kazakken (voor de Russen) heilzame sanatoria hebben gebouwd.

 

routelink                              http://goo.gl/maps/q6tXk

standplaats                          Merke

route kilometers                   161                     totaal                   8996

extra kilometers                      0                      totaal                    707

hoogtemeters                       451                     totaal                 48410



05-07-2014 – “onze Koga’s hebben al kennis gemaakt!”

We waren van plan geweest vandaag te vertrekken. Vanwege een wat slapeloze nacht, kwam de wekker voor ons idee wat te vroeg op de prop- pen en hebben hem uitgezet. Niet op de sluimerfunctie, maar gewoon helemaal uit, zodat wij pas om tien uur aan het ontbijt zaten. Beneden aan de balie vond men het geen slecht idee dat wij nog een extra nachtje zouden blijven, dus morgenochtend maar naar het oosten fietsen met Almaty in het vizier. Misschien dat er dan ook wat minder wind zal staan, want als we nu naar buiten kijken, zien wij de bomen redelijk (voor ons verkeerd) in de wind tekeer gaan. 

Gisteren hebben wij geprobeerd de highlights van deze stad te ontdekken. Taraz is een oude stad. In de elfde en twaalfde eeuw was het een belang- rijke stop aan de zijderoute die helaas later door Chinggis Kahn met de grond werd gelijkgemaakt. In de negentiende stichtten de Russen deze stad opnieuw als een blok in de zuidelijke verdedigingslinie. Er zou best wel wat te ontdekken moeten zijn, nemen wij aan.

Allereerst is er een museum, dat zoals gebruikelijk weinig meer inhoud biedt dan de wijze van leven in het verleden en het heden. Dat is  nu niet iets voor ons. In één parkje zitten al het ware drie bezienswaardigheden opgesloten, twee mausoleums en een herbouwde moskee uit de elfde en twaalfde eeuw. Heel nieuwsgierig trokken wij op de fiets daarop uit, want nu drie vliegen in één klap.



Het eerste mausoleum deed wel aardig aan, alhoewel het aan de binnen- zijde een stuk beperkter in de ruimte was dan de buitenkant deed sugge- reren. Het tweede exemplaar was beduidend kleiner en was afgesloten. Het terrein daarachter was met een groot hek afgezet. Een groot slot liet zien, dat het geen zin had om daarachter proberen te komen. Juist daar- achter zou de (bijna) herbouwde moskee zich moeten bevinden.  

Een beetje teleurgesteld zijn wij wat verder naar het oosten gefietst om naar de groentebazaar te gaan, de plek waar nog sporen uit het verleden te vinden zouden zijn en je nog de authentieke sfeer uit het verleden op zou kunnen snuiven. Maar ook dat was geen succes. De hele bazaar lijkt op een grote bouwput en is natuurlijk ook afgesloten. Archeologen blijken daar achter schuttingen hetzelfde te doen, wat wij ook van plan waren, snuffelen naar sporen uit het verleden. Dat gaat niet stukje voor stukje, maar tegelijk ter grootte van de gehele bazaar. Van alle activiteiten is geen glimp op te vangen.

Onderweg naar het hotel terug komen wij ook nog een billboard tegen waarop aandacht wordt gevraagd voor het nieuwe multi-jarenplan: “Kazachstan 2050”. Het zal ongetwijfeld een streven zijn om volledig met het verleden af te rekenen. Alles gewoon op de schop, nieuwe wegen worden aangelegd, geen ruimte meer voor ons welkome stalletjes, geen boompje langs de weg, alleen maar zoevend beton. Dorpjes krijgen een opknapbeurt of worden gewoon naar nieuwbouwwijken verplaatst, enzovoort. Niets mag meer herinneren aan hoe het vroeger ooit was. We zijn bang dat dit straks inderdaad het geval zal zijn.



We hebben niet vaak een dag meegemaakt, die vergeleken met onze verwachtingen zo teleurstellend is verlopen. In het hotel hebben wij meteen onze spullen maar klaargezet om vanochtend te vertrekken, niet wetende dat het toch wat anders zou verlopen.  

Vandaag hebben wij van alles en nog wat gedaan. Ook hebben wij weer een lokaal simkaartje gekocht, waarmee je als je ergens “3G” hebt, een beetje redelijk, maar vooral heel goedkoop kan internetten. We doen dit al sinds Iran en het bevalt ons heel goed.

Toen wij zojuist bij het hotel naar buiten liepen om wat bij Victoria te gaan drinken, kwam de dame van de receptie ons achterna rennen, zwaaiend met een briefje in haar hand. Het is een stickertje van ene Hera van Willick. Op de achterzijde heeft ze geschreven:

“Onze Koga’s hebben al kennis gemaakt! Als jullie dat ook leuk vinden, klop dan even aan bij kamer vijf. Ik heb in tweeëneenhalve maand fietsen vanaf Nederland, nog geen andere reiziger (laat staan een andere fietser) ontmoet. Dus ik vind dat wel leuk. (Ik ga eerst naar de winkel).”


    

We zijn heel benieuwd!

routelink                              http://goo.gl/maps/T0ulS

standplaats                          Taraz

route kilometers                      0                         totaal                   8835

extra kilometers                     15                        totaal                     707

hoogtemeters                          0                         totaal                 47959



03-07-2014 – lekker warm maar het is wel even wennen

De eerste kennismaking met Kazachstan is ons goed bevallen. De middag dat we hier aankwamen konden we voor een heel schappelijk prijsje de suite van Hotel Lirona krijgen. Niet dat wij speciaal daarom vroegen, maar alle andere kamers waren gewoon al vergeven. Alles bij elkaar een mooie gelegenheid om de sfeer hier een beetje op te snuiven, de gebruiken wat te leren kennen en vooral aan de warmte te wennen. De temperatuur passeert hier overdag heel snel de dertig graden, terwijl wij de laatste weken in de bergen vonden, dat als het een dag twintig graden werd, wij al goed verwend werden.

De mensen die wij tot nu toe zijn tegengekomen, zijn wat minder afstandelijk dan in Kirgizië, wat meer in anderen geïnteresseerd en sommigen proberen het je goed naar het zin te maken. De middag dat wij hier aankwamen, zijn wij in een barretje vrij gehouden. Gisteren kregen wij bij het restaurantje bij het afrekenen een pak ananassap mee en zullen morgen een bijzondere tomatensoep met vijf verschillende soorten vlees voorgeschoteld krijgen. De eerste kennismaking verloopt zeer goed en voorspoedig.

In het barretje hebben we heel openhartig veel informatie toegeschoven gekregen. Zomaar een paar voorbeelden. Men vindt van zichzelf, dat gastvrijheid bij hen hoog in het vaandel staat. We hopen dat, als we straks verderop zijn getrokken, zij nog steeds gelijk zullen hebben. Met Kirgizië heeft men niet veel op. Men vindt dat ze de Russen wat ontrouw zijn en teveel op China zijn gericht. Van Oezbeken wil men helemaal niets weten. Tadzjikistan zou nog verderop moeten liggen. Terloops wordt nog wel even heel eerlijk gezegd, dat men uit trouw aan de Russen eigenlijk wel auto’s van hun makelij moet kopen, maar dat een dertig jaar oude BMW nog beter functioneert dan een nieuw exemplaar van hun allerbeste vrienden.



Gisteren hebben we lekker wat gelummeld en de site wat bijgewerkt. Vandaag zal de dag van de registratie zijn. Het registreren kan je wel zelf doen, maar als je geen Russisch spreekt, wordt je wel geadviseerd een lokaal iemand mee te nemen. Wij weten, dat een duur (staats-) hotel hier een eigen reisagentschap heeft en de registratie voor haar cliënten verzorgt. Nu slapen we daar niet, maar we kunnen natuurlijk wel vragen of men ons met de registratie behulpzaam kan zijn.

Een goed uitziende en British English sprekende jongedame achter de balie overlegt even met haar meerdere, sluit de deur van haar reis- agentschap, roept een taxi en even later staan wij in een ruimte met een aantal loketten waarvan er slechts eentje bezet is. Het kost meer dan een uur om onze namen in een groot dossier ingeschreven te krijgen en op onze inreiskaart een extra stempeltje te ontvangen. Als dat eindelijk is afgerond, informeren we bij de jongedame beleefdheidshalve nog even naar de kosten van de door haar aangeboden city-tour van drie uur, schrikken wat van de prijs (omgerekend ruim tachtig dollar) en zeggen, dat we het nog even in beraad zullen houden. Voor haar, door ons redelijk betaalde assistentie, hebben wij haar in elk geval wel hartelijk bedankt. Zonder haar waren we zo een paar uur extra kwijt geweest. Inmiddels was het toch al middag geworden.

Taraz is een heel groene stad. Hoge bomen, vaak oude populieren en wilgen, onttrekken jammergenoeg de gebouwen aan het zicht, maar geven door hun schaduw wel heerlijk veel verkoeling. Op de terugweg  naar het hotel zijn we nog even heel nieuwsgiering langs de Russisch-Orthodoxe kerk gelopen. Toen wij de buitenkant zagen, waren we een beetje teleurgesteld. We hadden een wat imposanter gebouw verwacht, het heeft immers de functie van kathedraal. De binnenzijde echter, heeft onze teleurstelling meer dan goed gemaakt.








Morgen zullen wij deze stad, een van de oudste van dit land, op de fiets wat verkennen. Misschien is er nog wat van overgebleven, je weet maar nooit.


routelink                              http://goo.gl/maps/T0ulS

standplaats                          Taraz

route kilometers                       0                        totaal                   8835

extra kilometers                       0                        totaal                     692

hoogtemeters                           0                        totaal                 47959



01-07-2014 – toch maar tweehonderd  "smeergeld" betaald

De douanebeambte schudde nogmaals zijn hoofd en gebaarde, dat wij te laat waren. Niet veel te laat, nee gewoon één dag te laat. Wij wijzen op het stempeltje dat wij kregen toen wij ons in Bishkek (ook al te laat) lieten registreren. Maar helaas, het registratiestempeltje in het paspoort, waarop 30 juni 2014 staat, blijkt het douanestempeltje bij aankomst in Kirgizië niet te “overrulen”. Nee, de twee maanden (letterlijk zestig dagen) worden geteld vanaf het moment van daadwerkelijke binnen- komst.

“Wat nu?” vroegen wij de goede man (met twee sterren op zijn schouder), maar kregen nog geen antwoord. Eerst werd zijn conclusie zekerheids- halve getoetst bij iemand met vier sterren, maar na vijf minuten snuffelen in het paspoort (misschien zaten en wel keiharde dollars voor hen in) kregen wij het antwoord, dat wij maar in Bishkek (dat kan gewoon ner- gens anders) alsnog een visum moesten halen. Toen wij daarna infor- meerden of er geen andere mogelijkheid was, keek de “vier-ster” wat bedenkelijk en verdween naar zijn kantoor. Uit zijn houding hadden wij wel kunnen opmaken, dat wij even moesten wachten, niet weggaan. Bij dat laatste hadden wij toch in overweging moeten nemen, hoe we daaraan een invulling konden geven. Dezelfde weg terugfietsen was immers geen optie, dat hebben we nog nooit gedaan.

Na afscheid van Roman en Tatjana, die voor hun doen vroeg vertrokken, waren we na een rit van zo’n negentig kilometer om twee uur in de mid- dag bij deze grenspost aangekomen. Behoudens een stuwdam hebben wij niets interessants meer op het netvlies gekregen. We hadden gehoopt op een vlotte afwikkeling bij de grens, want buiten werd het met het uur warmer. Het liep nu gewoon wat anders.






Het was half drie, een deur zwaaide open. De “twee-ster” wenkte ons om even in een duister kamertje te komen. We bleken het te kunnen afkopen, maar voor hoeveel? We gaven een voorzetje van vijftig dollar, maar de man had zo zijn eigen berekening: “Een visum in Bishkek kost zeventig dollar, de taxi daar naartoe vijftig dollar, dus honderdnegentig in totaal.

Als je mij tweehonderd dollar geeft, dan krijgen jullie meteen de uitreis- stempeltjes en besparen jullie je de reis naar Bishkek.” We keken de man nog even aan en zagen aan zijn houding, dat afdingen geen zin had. We hielden de eer aan onszelf en legden de gevraagde dollars op tafel. Nog geen vijf minuten later stonden wij in de middaghitte achter de slagboom aan de Kazakse kant van de grens, waar wij in een half uur geknipt en geschoren werden. We moeten ons alleen nog even laten registreren (binnen vijf dagen!), maar dat zullen wij echt niet vergeten!



We begonnen toen aan de laatste vijftien kilometer van gisteren, volop in de tegenwind. We hoopten dat we snel een hotel vinden om daarna snel ergens een heerlijk glas koel bier te gaan drinken. Op deze wijze kan het gebeurde aan de grens snel door ons aan de vergetelheid worden toevertrouwd.

Hoe dat allemaal is verlopen en wat we vandaag zoal hebben gedaan, zul- len wij op 3 juli 2014 aan “het papier” toevertrouwen.


routelink                              http://goo.gl/maps/T0ulS

standplaats                          Taraz

route kilometers                   104                       totaal                    8835

extra kilometers                       0                       totaal                     692

hoogtemeters                       200                       totaal                  47959

 

                                                   "in oosterse sferen"

een bonte verzameling indrukken