22-09-2014 -  een foto met je grote liefde bij “de eeuwige vlam”

Vandaag en gisteren hebben wij het nuttige met het aangename verenigd. Veel officiële bezienswaardigheden heeft Almaty niet, maar het groot aan- tal parken, bazaars, met hier en daar een kerk, geeft deze schone stad toch wel iets aantrekkelijks.   

Gisteren zijn we naar het park geweest met het herdenkingsmonument van twee oorlogen, de Russisch-orthodoxe kathedraal in datzelfde park en de nabijgelegen “groene bazaar”.

Het monument is zoals gebruikelijk kolossaal, maar laat wel goed de ver- schillende karakters van beide oorlogen zien. De eerste nog met paarden, de tweede met vergevorderde technieken.  





Dit alles staat niet in de weg om je samen met je gade bij de “eeuwige vlam” op die gedenkwaardige dag op de gevoelige plaat te laten vast- leggen. 


De bazaar was voor ons gevoel wat overgeorganiseerd, haast Russisch aandoende met haar rechte rijen en kaarsrechte vakken en ontbrekende rommel op de werkvloer, die een markt juist haar specifieke karakter geeft. 




De kathedraal, volledig uit hout opgetrokken, was mooi om te zien, een knap stukje bouwwerk. Het interieur daarentegen viel wat tegen, wellicht omdat het pas sinds het jaar 1995 weer als zodanig in gebruik was. De hier en daar kale witte muren verraden, dat dit lange tijd niet zo geweest is, maar men is nog steeds doende.



 

Vandaag hebben wij twee buskaartjes voor morgen gekocht. Gelukkig was er nog plek op de bus, die vertrekt om zeven uur ‘s ochtends en niet om zeven uur in de avond. Nu komen we vroeg in de morgen in Urumqi aan, waardoor we rustig in de ochtendspits een guesthouse kunnen zoeken. Maar wat ook niet onderschat moet worden, is dat de grensformaliteiten Kazachstan en China nu in het daglicht zullen plaatsvinden. We moeten er niet aan denken, dat dit diep in de nacht zou moeten gebeuren.

Morgenochtend om half vijf zal de wekker afgaan en een half uur daarna moeten wij op de fiets zitten. Wij gaan straks alles alvast pakken, zodat wij dan zo stil als muisjes het pand kunnen verlaten. Het zal volgens ons de eerste keer zijn dat zoiets hier gebeurt. We hopen maar dat goed voor- beeld goed doet volgen, want af en toe is hier ’s nachts bij het komen en gaan van gasten, van meer herrie sprake dan overdag.

routelink                              http://goo.gl/maps/RV1Mt

standplaats                          Almaty

route kilometers                       0                        totaal                   9425

extra kilometers                     32                        totaal                     990

hoogtemeters                       307                        totaal                 52268



20-09-2014 – ook Kazachstan heeft een waar canyon

Voordat wij aan het “groot onderhoud” moesten geloven, was het de bedoeling dat wij naar het zuidoosten van Kazachstan zouden fietsen, een gebied dat landschappelijk de moeite waard is, mooie bergen, diepe dalen en een waar canyon. Omdat wij de tijd die wij in Nederland zijn geweest, niet meer in kunnen halen, hebben wij besloten om vanaf Almaty de bus naar Urumqi in China te nemen. Het betekent wel dat wij het zuidoosten “links” moeten laten liggen.  

Gisteren hoorden wij echter, dat wij met een busje naar de canyon mee- konden, er waren nog twee plaatsen vrij. We hebben die kans met twee handen gegrepen en zijn nu onderweg daar naartoe. Het betekent een lange zit, want het busje is klein en de afstand groot.

Aanvankelijk waren wij en vele anderen ervan overtuigd, dat uitsluitend dat deel van Kazachstan de moeite waard was, maar een Kazak in hart en nieren heeft ons gisteravond uit de droom geholpen en op internet toch ook wel heel mooie dingen aan de Kaspische Zee laten zien, onder andere Aktau en haar omgeving die, als een olievlek van honderd kilometer door- snee, kleurrijk om haar heen ligt.



Het is achteraf een lange dag geworden en het aantal indrukken groot. Omdat we niet alle kiekjes nu kunnen plaatsen, zullen wij wellicht de komende dagen, als we wat minder hebben meegemaakt, nog een paar plaatjes op de site zetten.









Het is inmiddels negen uur in de avond geworden. De bedden op de slaap- zaal worden steeds aantrekkelijker voor ons.

Voordat wij gaan slapen, nemen we nog even afscheid van Audrey, een Française die niet zozeer ergens naar op weg is. Ze heeft niets uitge-stippeld en dat is ook helemaal niet haar doel. Ze wil alleen heel bewust ergens vandaan, gewoon een tijd weg uit het twaalfde arrondissement van Parijs, de buurt waarin ze is geboren en opgegroeid.


Morgen als we wakker worden zal ze vertrokken zijn. Dan is ze alweer op weg, nu naar Tashkent, dat zevenentwintig uur “treinen” hier vandaan ligt. We zullen haar niet vergeten en hopen dat ze ergens wèl haar rust zal weten te vinden.

routelink                               http://goo.gl/maps/RV1Mt

standplaats                           Almaty

routekilometers                         0                       totaal                   9425

extra kilometers                        0                       totaal                     958

hoogtemeters                            0                       totaal                 51961



18-09-2014 – Almaty met haar  anderhalf miljoen mensen

De dag van gisteren is inderdaad geworden zoals we hadden verwacht. Evenals de afgelopen dagen hadden we een forse wind tegen. Er hing een sluierbewolking, waarachter de zon er alles aan deed om het broeierig benauwd te maken. En dat lukte haar heel goed.   

We waren nog niet eens zo lang onderweg of we werden in “the middle of nowhere” verrast op een onlangs opgericht monument voor een ditmaal duo van krijgsheren. Wie het zijn, weten we niet. Eveneens niet waarom het een trekpleister zou moeten worden, want parkeerplaatsen waren er vreemd genoeg in overvloed.

Wel weten we dat, zoals we eerder hebben gezien, het onderhoud snel achterstallig zal worden en dat dit alles een zoveelste verstoring in het landschap zal betekenen. Vele nietszeggende bouwsels gingen hier in de omgeving haar voor.


Naarmate we Almaty naderden werd het verkeer drukker, het landschap minder interessant en een toenemende vervuiling werd ons deel. Toen wij bij de buitenwijken kwamen, werd langs de kant van de weg aangegeven dat het daar al dertig graden was. Hoe zou het straks worden?

Het zicht was door de smog al afgenomen tot een kilometer of vijf. Het guesthouse dat wij voor ogen hadden, ligt precies aan de andere kant van de stad, twintig kilometer verderop. Hoe konden we het uitkiezen, dat zal afzien worden!

Maar dat viel uiteindelijk mee. Nadat wij licht afdalend door de vuiligheid naar het centrum waren gereden, helde de weg langzaamaan naar boven. Aan het eind daarvan moesten we rechtsaf en lag de weg (S-3) naar de hoogland schaatsbaan Medeo voor ons open. Niet dat wij daarnaar onderweg waren, maar het scherp klimmend tracé zorgde er wel voor, dat wij de smog en de broeierige hitte snel achter ons konden laten.

Na tweehonderd meters in hoogte te zijn geklommen, kwamen wij bij het guesthouse aan. Er kwam inmiddels een wat frissere wind ons tegemoet en nam de vieze hitte en vervuiling met zich mee. Het zonnetje liet zich weer zien. Daarna werden wij door een vlotte jongedame langs alle geneugten van he guesthouse geleid (douche, lekker bed en een mooie keuken). Er was na dit alles èn een biertje in de lommerrijke tuin, niet veel meer voor nodig om ons in een diepe slaap te laten vallen.  

Nadat we ons nog een keer lekker hadden omgedraaid, stond de dag van vandaag in het teken van het ons laten registreren bij  het plaatselijke OVIR, het was immers de vijfde en laatste dag dat wij dit boetevrij konden doen. Omdat wij de omgeving en het centrum wat beter wilden leren kennen, hebben wij de afstand daarnaar toe lopend afgelegd. Hierna enkele indrukken daarvan, waaronder de appel, het wapen van de stad.





Wat ons onderweg ook opviel was het beeld van de “golden men” of “golden women”, men weet het niet zeker. Wel is bekend, dat het origineel dateert uit de vijfde eeuw voor Christus. Het werd in de omgeving van Almaty in het jaar 1969 in een tombe gevonden. Het origineel verblijft in de Nationale Bank in Almaty.



  

De registratie ging voorspoedig, ondanks dat wij een kwartier voor de lunchpauze eindelijk de ingang van het kantoor hadden gevonden. Bij loketje “drie” konden wij twee aanvraagbriefjes en fotokopieën inleveren en tien minuten later hoorden wij vanuit een hoek roepen “Turisti!”, het teken dat wij onze paspoorten en registratiekaartjes konden ophalen. De laatste documentjes vinden wij er best wel knap uitzien. Als we de grens overgaan zullen wij proberen ze achter te houden en hopen dat het vodje, dat wij kregen toen wij het land binnenkwamen, voor hen voldoende zal zijn.

   

routelink                              http://goo.gl/maps/RV1Mt

standplaats                          Almaty

routekilometers                      83                        totaal                   9425

extra kilometers                       0                        totaal                     958

hoogtemeters                       523                        totaal                 51961



16-09-2014 – samen vanuit Japan  drie jaar onderweg naar ..... ?

We wisten gisterochtend precies wat ons te wachten stond. Tussen Almaty en onze slaapplek ligt een redelijke heuvelrug waar we niet omheen kon- den. Van het voorgenomen vroege vertrek kwam helaas weinig doordat de zon het aanvankelijk af liet weten, waardoor wat later licht werd.

Daarnaast hield condens ons tentje aan de binnenkant nog redelijk lang nat. Niet dat het laatste een probleem is, maar een droog exemplaar in je bagage hebben, geeft wel een net zo prettig gevoel.



Achteraf kwam het late vertrek nog wel goed uit ook. Net op het moment dat wij op het hoogste punt waren, zagen wij een fietser naderen, even later gevolgd door, naar later bleek zijn vriendin. Het waren Keiichiro Kawahara en Yuki Matsumura, twee jonge mensen die drie jaar geleden uit Japan waren vertrokken om in China op het “platte-“land in ziekenhuizen vrijwilligerswerk te verrichten.

Mede vanwege de door hen van thuis meegenomen medicijnen, die dank- baar werden geaccepteerd, hadden zij daar een goed gevoel aan overge-houden. De rest van hun tijd daar hebben zij op de fiets doorgebracht en nu was niet zozeer Kazachstan aan de beurt, maar wel Kirgizië en daarna Tadzjikistan vanwege het Pamir gebergte, haar Highway. Het einddoel ….? Ze hebben er nog niet over nagedacht, ze zijn gewoon even lekker weg.



Vannacht hebben we aan een klein beekje geslapen en zojuist hebben wij voor de nacht ons tentje in een duinpan in het landschap opgezet, een laagte die ons voldoende bescherming geeft om net niet opgemerkt te worden.



De weg hiernaar was aanvankelijk heel mooi heuvelachtig, met begraaf- plaatsen als ware vestingen op de heuvels.



Maar naarmate wij Almaty naderen, krijgt het landschap het voor ons inmiddels vertrouwde karakter, de oneindige steppe links van ons en aan de rechterkant de opdoemende bergen van Kirgizië.



De rit van morgen naar Almaty zal niet spectaculair worden. Integendeel, we schatten een dag in met druk verkeer. Het wordt bewolkt, dus smog zal ons ten deel vallen. De middagtemperatuur zal naar verwachting over de dertig graden zijn.     

routelink                               http://goo.gl/maps/yxMfg

standplaats                           Samsy

route kilometers                     117                     totaal                   9342

extra kilometers                         0                     totaal                     958

hoogtemeters                         691                     totaal                 51438



14-09-2014 – een hernieuwde kennismaking met Kazachstan

Vanochtend hebben we ons niet al te druk gemaakt om vroeg weg te zijn. Het was dan ook half tien toen wij op de fiets stapten, uitgezwaaid door de vrouwelijke helft van het echtpaar dat het guesthouse runt. Even daarvoor keek het kamermeisje wat sip omdat ons vertrek nu een voldongen feit was.

Je staat telkens weer versteld hoe snel je een band met mensen opbouwt. Toen wij begin deze maand uit Nederland vertrokken, hadden wij voor het meisje een stuk overjarige Goudse kaas meegenomen (daar houdt ze zo van) en voor het echtpaar (hoe kan het ook anders) wat bloembollen.

Zoals verwacht moest men aan de grens, in een inmiddels goed beduimeld schrift bladeren of Nederland wel tot de landen behoort, waarvan de inwoners zonder visum vijftien dagen in Kazachstan morgen verblijven. Opeens duurt de tijd dan lang en we waren dan ook verheugd even later te horen hoe de stempeltjes in onze paspoorten werden gezet. De weg naar China ligt nu voor ons open.Wat Tibet en Nepal betreft, we denken dat het ons wel gaat lukken, zoals dat ook met William Clifford het geval zal worden. De discussie met Mister Sampad van www.exploretibet.com is in volle gang. We gaan ervan uit, dat wij er samen wel uitkomen.Echt zonnig was het vandaag niet. Het voelde goed frisjes aan. Ook daar- aan kan je goed merken, dat de herfst nadert. De omgeving heeft haar frisse groen al een lange tijd geleden verruild voor licht tot donker geel, dat op haar beurt nu plaats maakt voor donker geel tot bruin. Af en toe fleurt een bremachtige struik met haar lichtroze bloempjes de heuvels op, die je eraan doen herinneren dat het morgen redelijk klimmen wordt.In dit stukje Kazachstan heeft de steppe plaats gemaakt voor glooiende hellingen, afgewisseld met venijnige pieken. Op de bergen rechts van ons, die de grens met Kirgizië vormen, ligt al wat meer sneeuw dan toen wij een maand of twee geleden vanuit de steppen van dit land voor groot onderhoud Bishkek in reden.

Als even verderop een kudde ergens van opschrikt, zien we aan het stof hoe droog het landschap nog steeds is en verlangt naar de eerste regen of sneeuw. Zelfs nadat alles tot rust is gekomen, blijft het stof nog heel lang rustig hangen.  


De liesmatjes van Guus gedragen zich steeds beter. Met de dag schikken zij zich steeds beter in hun lot: gewoon doen waarvoor ze gemaakt zijn en niets anders. Omdat wij ze niet willen forceren, beginnen wij heel rustig met de voortzetting van onze reis. Vandaag hadden wij ongeveer vijftig kilometer voor ogen, voor morgen een soortgelijke afstand. De daarna resterende afstand naar Almaty knippen wij overmorgen dan ongeveer in tweeën.

routelink                               http://goo.gl/maps/6eQTp

standplaats                          Alga

route kilometers                     48                      totaal                    9225

extra kilometers                     14                      totaal                      958

hoogtemeters                       174                      totaal                  50747

 

                                                   "in oosterse sferen"

een bonte verzameling indrukken