29-06-2014 – André van Duin “was here” 

Hij zou alles voor haar doen, hield (alleen als zij in de buurt was) in stilte van haar, was verknocht aan haar, ging voor haar door het vuur. Zij bepaalde op enig moment zijn hele leven: het was Agata, een vrouw met diepzwarte ogen waarin je kon verdrinken, met borsten waartussen je compleet kon verzuipen. Als je dat alles eenmaal had gevoeld en naar adem had gesnakt, dan was je verkocht. Zo ook André van Duin die, zoals we weten, toch heel andere gevoelens heeft.

https://www.youtube.com/watch?v=q0gKxpc65-U

Misschien omdat hij er tegenwoordig niet meer aan herinnerd wil worden, heeft hij het beeld bij het youtube-filmpje weggewist, maar het is wel- degelijk André, die een loflied op Agata zingt. Sinds geruime tijd wil hij van haar loskomen, maar het lukt hem niet. Agata zit gewoon te koken in zijn bloed. Ze heeft hem volledig in zijn greep.

Hij heeft nog een persiflage op haar gezongen:

https://www.youtube.com/watch?v=kn_uqMoNzCQ

maar ook dat hielp niet om in gedachten van haar te breken. Hij heeft het nog even met Angelique geprobeerd, maar ook zonder succes. Als hij in de nacht niet kan slapen, trekt hij met zijn graffiti-spuit erop uit. In het Gooi is geen enkele muur meer veilig geweest. Hij heeft daarna haar willen ontvluchten en is als een tamme boerenzoon zelfs naar Centraal-Azië getrokken, maar ook hier heeft hij zich niet onder bedwang kunnen houden.


We hebben de eigenaars gevraagd, hoe de graffiti op hun schutting geko- men is. Ze wisten het niet, maar ze hadden even daarvoor in de nacht wel langdurig een wolf horen huilen. Dat zou best wel kunnen kloppen, want: “Huilen” kan André ook heel goed.

https://www.youtube.com/watch?v=212Vs-KHYho

 

Maar nu heel wat anders.

Vandaag hebben we kennis gemaakt met Antonio, een Zweed die hier een week is voor een financieringsproject van een ontwikkelingsbank. Hij is vaker tijdelijk in deze contreien geweest, maar werkt toch liever ergens in Europa. Zijn eerstvolgende project zal er eentje in Macedonië zijn.

Aan het einde van de dag liepen wij Roman en Tatjana tegen het lijf, een jong Russisch stel dat op de motor op vakantie is. Ze hebben in zeven dagen tijd vierduizend kilometer afgelegd en hebben Tadzjikistan als doel met, als dat mogelijk is, een rit over de Pamir Highway.

In Karakol hebben we Tobias en Katia, twee jonge Duitsers ontmoet, die op weg waren naar China en hun reis door Kazachstan hadden afgerond.


 

Nu hebben we hierboven zomaar een paar mensen uit alle windrichtingen genoemd, mensen met volledig verschillende achtergrond, interesses en kijk op de wereld. Het is verschrikkelijk leuk te horen, hoe iedereen zijn omgeving ervaart.

Ramon werkt bij de technische politie in Moskou. Hij weet ons te vertel- len, dat de corruptie daar al aan ruimte inboet. Gisteren heeft hij hier in Kirgizië binnen de bebouwde kom wat te hard gereden en kreeg een boete van tweeduizend çom. Na heel wat praten “natuurlijk als collega’s onder elkaar” wist hij het op de helft af te maken. Een permit voor de Pamir had hij nog niet. Die zou hij ook niet gaan halen omdat hij ervan uitging dat hij die ter plekke met “wat geld” zou kunnen regelen. Beide mensen vinden de Kazakken heerlijke mensen, open en heel gastvrij. Heel wat anders dan de Russen zelf, die meestal volledig in zichzelf gekeerd zijn, weten ze ons toe te vertrouwen.  

Tobias en Katia waren over de Kazakken een heel andere mening toege- daan. Niet alleen het land was troosteloos, vlak en oninteressant, de mensen zelf ook. Ongastvrij, lomp en volledig op zichzelf, zijn ze volgens hen geen plezierig gezelschap om in te verkeren. Eénmaal waren ze (vlak aan de grens met Kirgizië) een dorpje binnengereden, dat er tot hun verbazing er wel leuk en vrolijk uitzag. Dit zou toch een voorbeeld voor heel Kazachstan kunnen zijn?! Later bleek, dat daar geen Kazakken, maar voornamelijk Kirgiziërs wonen.

Antonio onderstreepte de mededeling van Ramon, dat de corruptie in Rusland wel wat tanende is, maar nog overal diep in verweven zit. Maar in Kazachstan is die tien keer zo erg, wisten beide heren te vertellen. Kirgizië op is op zijn beurt tien keer zo corrupt als Kazachstan. Over Tad- zjikistan had geen enkel goed woord over. Opium, die vanuit Afghanistan binnen wordt gesmokkeld, maakt daar onofficieel het grootste deel van export uit.

Antonio heeft daar één keer een opdracht gehand, maar gaat daar nooit meer naartoe. Hij vertelde dat hij daar op enig moment een paar jonge-mannen met sterk opgedofte Mercedessen (wijzelf noemen dat gewoon pooierbakken) wodka met de lokale politie zaten te drinken. Toen Antonio vroeg wie die jongemannen wel niet waren, kreeg hij als antwoord, dat ze smokkelaars op de Afghanistan-route waren!  

Over Kazakken, Kirgiziërs of Tadzjieken had Antonio als mening, dat hij met de laatstgenoemden absoluut niets van doen wil hebben. Onlangs nog heeft hij voor een tweede opdracht in dat land nadrukkelijk bedankt. Over de eerste twee had hij geen uitgesproken standpunt, maar had toch wel veel liever met andere nationaliteiten te maken.

Als het goed is, zitten wij morgen aan het eind van de middag in Kazach- stan. We denken daar een (kleine) maand door te kunnen brengen en zijn nu wel heel erg benieuwd geworden hoe de Kazakken op ons zullen over- komen.   

Hieronder nog enkele indrukken uit Talas, waaronder een echte “custom-uitvoering” van een Ural 500 motor. Geniet ervan, want het zullen waar- schijnlijk de laatste plaatjes uit Kirgizië zijn.







routelink                              http://goo.gl/maps/D1XrR

standplaats                          Talas  

route kilometers                      0                         totaal                   8731

extra kilometers                     21                        totaal                     692

hoogtemeters                          0                         totaal                 47759



27-06-2014 – door de poort op weg naar de gladiolen

Vannacht hebben wij geslapen op een hoogte van zesentwintighonderd meter, geheel tegen de verwachting in, op een stapelbed geslapen in het restaurant waar we gisteren eerst wat hebben gedronken en daarna een paar Manti’s (gestoomde vleespasteitjes) naar binnen gewerkt.

We hadden achter het restaurant een leuk plekje gezien, maar toen wij vroegen of wij daar het tentje op mochten zetten, bleek dat men ergens achterin ook nog een paar bedden had. Dat kwam goed uit, want voor vandaag staat de klim naar drieëndertighonderd meter op het program- ma. Daarnaast was de rit van gisteren ook niet een van de gemakkelijkste geweest. De eerste vijftien kilometers  gingen over grof gravel tot aan de voet van de klim naar de tunnel, waar we in een yurt eerst nog even van een mok Nescafé hebben genoten.





Gestaag dalend en klimmend naar een steeds grotere hoogte, werden wij op weg naar Otmuk ingehaald een vlotte jongeman uit London, ene Zac Newham, die al acht maanden onderweg is en even geleden al negen- duizend kilometer op zijn tellertje had staan. Zie:

http://www.thesolocyclist.com



Doordat wij het tentje niet in hoefde te pakken en in het restaurant konden ontbijten (koffie met brood en zelf meegenomen kaas) waren we eerder weg, dan we hadden verwacht. Door de poort (naar de gladiolen) heen, die ook wat weet te vertellen over de geschiedenis van deze weg, begon de weg meteen redelijk te hellen. Het zou geen makkie worden. In twaalf kilometer moest ruim zevenhonderd meter worden overbrugd. De korte afstand stelde ons gerust, want al zouden we niet meer kunnen fietsen, dan hoefden wij maar maximaal een uur of vier hoeven te lopen of te duwen. En gelopen hebben we af en toe.




Guus, die al wat eerder liep, kon van de man op het witte paard een lift / trekje krijgen (het touw werd hem al voorgehouden), maar bedankte hem vriendelijk. Je weet nooit wat zo’n beest zich in zijn hoofd haalt. Aan de andere kant waren het niet veel kilometers meer voordat we met afdalen konden beginnen.




De afdaling naar in hoogte tweeduizend meter lager, was mooi. De eerste vijftien kilometers daarvan zelfs bijna zonder wind, maar die deed daarna zijn recht goed gelden. In de tachtig kilometer die daarom volgden, moesten wij helaas keihard bijtrappen. Naarmate je lager kwam, voelde de wind warmer en klammer aan. Het drong tot ons door dat wij de koele hoogte aan het verruilen waren voor de warme laagvlaktes. Het zal onge- twijfeld wennen worden.




Door de keiharde tegenwind kwamen wij pas laat vanmiddag in Talas aan. Het hotel dat wij voor ogen hadden, had gelukkig nog een kamer vrij. Bij het zien van de mooie badkamer met douche, voelden wij ons ineens vies. De laatste dagen hadden wij alleen maar wat water (uit de put) over ons gezicht kunnen gooien. Het is gewoon heerlijk, je lekker onder het warme water laten weken. De gedachte, dat je je ’s nachts niet meer aan hoefde te kleden om twintig meter verderop in de tuin je behoefte te doen, stemt ons ook wel heel gelukkig. We zullen hier minimaal een dag blijven om niet alleen wat van de inspanningen van de afgelopen dagen bij te komen, maar ook om nog meer van al die (vroeger voor ons heel gewone) luxe te kunnen genieten.


routelink                              http://goo.gl/maps/D1XrR

standplaats                          Talas

route kilometers                    179                       totaal                   8731

extra kilometers                        0                       totaal                     671

hoogtemeters                      1655                       totaal                 47759



25-06-2014 – “een mooi portret” aan de muur

Het verblijf in Kyzyloy was gezellig, ondanks dat het qua mannen redelijk uitgestorven is, omdat die hoger in de bergen bij hun kuddes zijn. De school is ook dicht omdat men op de velden bovenin kinderen heel goed kan gebruiken. Degenen die achtergebleven zijn, zijn over het algemeen een handvol vrouwen, (met) kinderen, die maximaal de leeftijd van een kleuter hebben en hier en daar een oudje.  

De man van het toeristenbureau is er gelukkig ook nog. Hij weet voor ons nog een slaapplekje te regelen. Bijna alle homestay’s zijn volgeboekt van- wege de komst van een busje Aziaten. We kunnen nog bij Katia terecht, een vrouw van in de veertig, die haar best doet om het ons (de Franse jongeman Ramon en wij) naar het zin te maken. En dat lukte haar heel goed.


Ze weet ons duidelijk te maken, dat het weer wisselvallig blijft en te fris is voor de tijd van het jaar. De temperatuur zou met gemak minimaal vijfentwintig graden moeten halen, maar blijft nu ruimschoots onder de twintig steken. In de winter is dat wel anders, minus veertig graden is in deze kloof geen uitzondering.

Ook hier weer vraagtekens hoe de leefgemeenschap was opgebouwd. Het enige wat zeker is, dat is dat de oude, toch nog energieke oude vrouw op het erf Oma was. Ze is heel slecht ter been, maar zit heel graag even in het zonnetje en van de kippen moet iedereen afblijven, want dat is haar werk.


De kinderen die op het erf spelen zouden zomaar van de buurman kunnen zijn. Misschien is dat ook wel het geval. Maar ook dan weten we nog niet waar ze thuis horen. Daarnaast vertoonde zich gisteren een jongedame van vijftien, die “moeder” tegen Katia zei. Wat de rol van de man van tegen de dertig jaar in het gebeuren is, weten wij ook niet. Hij start bij tijd en wijle op het erf een oude Lada en rijdt daar af en toe ook mee rond. Zo ook gisteren, toen het hele gezelschap weer eens de bergen in ging om even bij familie bij de kuddes te zijn.

Bij hun terugkomst kreeg iedereen een stuk schapenbout en een kom paardenmelk. Een wat volvette substantie, die daardoor redelijk zwaar van smaak is. Niet vies, maar ook niet iets om speciaal naar op zoek te gaan. Daarna werd nog een jong bokje uit de achterklep van de auto gehaald. Half versuft van de ongemakkelijke en bonkige reis, werd het beest even daarna (op vakkundige wijze) geslacht.

De inrichting van de huizen waar wij gebivakkeerd hebben, zijn redelijk “warm” aangekleed. Kleden aan de muur, op de vloer en een gestikt exemplaar in een grote lakenzak op het bed. Niet iets voor iemand met allergie voor huisstofmijt, maar wel gezellig voor een keertje.




Gisteren hebben wij het dorpje wat verkend en ons afgevraagd hoeveel inwoners het vroeger gehad heeft. Dit werd ons ingegeven door het gedenkteken voor hen die in de tweede wereldoorlog uit dit dorp zijn gesneuveld, ongetwijfeld bij Lenin- of Stalingrad We telden vlug een kleine honderd namen.






Vandaag zijn wij langs de kolkende rivier, na twintig kilometer de kloof uitgeklommen en logeren nu bij een echtpaar in Suusamyr, een dorpje aan de voet van de klim naar de tunnel, die de weg naar Bishkek vrij- maakt. Het is dezelfde tunnel als waar Heike de foto heeft gemaakt en waar wij, een zestal weken geleden alweer, met de twee truckers door- heen zijn gereden. Wij nemen morgen dezelfde weg, maar dan wel richting het westen, naar het plaatsje Otmuk, waar wij de dag daarna naar de gelijknamige pas gaan klimmen.






Even voordat wij slapen gaan, verbazen we ons toch nog over een tweetal portretten , die aan de muur hoog tegen het plafond hangen. De eerste is een redelijk ernstig exemplaar, die zo te zien zijn sporen (medailles) heeft verdiend, maar niets is zeker want hij doet ons wat aan Godfried Bomans denken.  De tweede is waarschijnlijk in de ogen van menigeen het zwarte schaap in de familie, maar die trekt zich daar niets van aan, het is een heerlijke levensgenieter, gewoon “een mooi portret”.





routelink                              http://goo.gl/maps/LLUhB

standplaats                          Suusamyr

route kilometers                     40                        totaal                   8552

extra kilometers                       0                        totaal                     671

hoogtemeters                       384                        totaal                 46104



23-06-2014 – Kyzyloy - een dorp in een uitsparing van de kloof

Gisteren stond geheel in het kader van een verdere afdaling vanaf de Kyzyl-Art pas, afgewisseld met korte venijnige klimmetjes, die je even naar lucht doen happen, want adem hebben we nog niet veel, maar het gaat al een stuk beter. De weg is helaas hetzelfde als de dag daarvoor. De hele afdaling zal dus snel uit ons geheugen verdwenen zijn. De omgeving waar we doorheen rijden echter niet.

De langzaam aflopende vallei, waarin we zijn afgedaald, is heel mooi en weids. Als je goed kijkt, zie je overal kuddes, het zijn bruine spel- denknoppen in het landschap. Her en der liggen nederzettingen en de begraafplaatsen lijken wel kleine dorpjes, die soms op de groen fluwelen hellingen zijn vastgeplakt.





Toen we gisteren aan het eind van de middag werden verwelkomd door een vriendelijke man op leeftijd in zijn “Hotel of Tourists”, waren wij het voorval van de avond daarvoor in “Shepherd’s Life” al lang vergeten. In zijn huis wonen een aantal verwende, zich wat vervelende vrouwen en lopen kleine kinderen spelend in het rond. De man zelf heeft zijn plek in de tuin gevonden, waar drie autowrakken staan, die zijn aandacht niet meer hebben, maar voor de rest is hij met van alles en nog wat tegelijk bezig.


We proberen ons vaak een voorstelling te maken hoe een leefgemeen- schap in elkaar zit. Hier hebben wij dat ook geprobeerd, maar we hebben ons er geen voorstelling van kunnen maken. Omdat naast de kinderen, alleen de man het goed naar zijn zin blijkt te hebben, zou het ook zomaar een Anton Heijboer kunnen wezen. Hier in Kirgizië is immers alles moge- lijk, ook op dit vlak.

Vandaag zijn we de resterende dertig kilometer afgedaald. De weidsheid van de vlakte werd steeds minder en maakte na het passeren van rivier, plaats voor een telkens nauwer wordende kloof, waarin ook de weg moeite lijkt te hebben om er doorheen komen. Kleuren die we al enige tijd niet meer hebben gezien, komen vandaag opnieuw naar voren. Het is puur genieten en na elke bocht in de weg ben je benieuwd wat daarachter weer te zien is. Vanaf de brug over de rivier zijn we weer aan het klim- men, maar hebben dat door al het moois nauwelijks is de gaten.




De grote onberekende factor op de hoogvlaktes en in de soms diep uitge- slepen dalen, is het weer. In Bishkek, dat hemelsbreed nog geen honderd kilometer hiervandaan ligt, is het al dagen ruim dertig graden. Hier blijft het nog steeds goed fris en heel wisselvallig. Je ziet met regelmaat van die mooie, soms uitwaaierende bloemkoolwolken, die wij persoonlijk hier mooier vinden dan bij ons thuis. Toeristen die hoger in de bergen zijn geweest, vertellen veel regen maar vooral ook veel sneeuw te hebben gehad. Het is inmiddels eind juni, al zou je dat op deze hoogte niet zeggen (gemiddeld zo’n tweeduizend meter).





Terwijl wij zo door de kloof fietsen, horen wij links van ons, door de weerkaatsing kan het ook rechts zijn, rollende donders. De lucht boven ons is opeens zwart geworden en grote spetters laten zich voelen. We zetten de vaart erin, want we moeten ongeveer op onze bestemming zijn, maar stoppen even later onder een paar bomen langs de weg. De kloof is zich inmiddels wat gaan verbreden en maakt plaats voor wat weilandjes. Vanonder de paraplu zien we een paar honderd meter verderop, bij een bocht in de weg, een paar huisjes. Het wegdek daar begint door de regen te glimmen: zou het asfalt zijn? Als het even later droog is en we verder rijden, zien we dat het inderdaad asfalt is. Het is de “hoofdstraat” van het dorpje Kyzyloy, waarvan men zegt dat je er minimaal een dag moet blijven. Dat doen wij dan ook maar, de omgeving is het ongetwijfeld waard.


routelink                              http://goo.gl/maps/Q15o1

standplaats                          Kyzyloy

route kilometers                     94                        totaal                   8512

extra kilometers                      0                         totaal                     671

hoogtemeters                       456                        totaal                 45720



21-06-2014 – een  vreemde invulling van “ Shepherd’s Life”

We zitten aan een tafel in een ruimte, die blijkbaar aan ons is toebedeeld als slaapplek. Het is er wel schoon. Voor ons staat een uitgebreide thee- schotel, die al wat vaker op die plek is neergezet, want het, in figuurlijke vormen gebakken / gefrituurd, brood en biscuitjes zijn al wat zacht, maar nog net niet echt kleverig. Het is wel goed bedoeld. Zoonlief van twaalf heeft het keurig en heel gastvrij verzorgd.

Terloops merkte hij daarbij nog op, dat de grote man op het schilderij aan de wand (nog geen veertig lentes oud en met een wat narcistische oog- opslag) zijn vader is. Wel vreemd om je nu al te laten vereeuwigen, in een luie stoel met een boek op schoot. Het was in elk geval de man, die er nu “even” niet was en waarop wij maar moesten wachten.Misschien had deze voormalige leraar geschiedenis in het verleden wel te krappe schoenen gekocht en is er sindsdien naast gaan lopen, alles is mogelijk.




Inmiddels is het vier uur later en negen uur geworden. We hebben in de tussentijd de man wel horen aankomen en weer weggaan, maar nog steeds niemand gezien. De bedden zijn nog niet opgemaakt, zodat wij besluiten dat zelf maar met onze slaapzakken te doen. Als daarna een puberende jongedame, het blijkt zijn dochter te zijn, om half tien ons voor het diner uitnodigt, bedanken wij daarvoor.

Even later stuift zij nog even onze kamer in om de bedden op te maken, maar ook daarvoor bedanken wij haar heel hartelijk. We willen nu maar één ding en dat is slapen. Gewoon slapen en nergens over nadenken, want wat hier gebeurt, begrijpt toch geen mens.

De weg hier naartoe was niet gemakkelijk geweest, alhoewel wij over de eerste veertig kilometer niet te klagen hebben gehad. Het was tot op dat moment een mooi glooiende klim naar de Kyzyt-Art pas, over asfalt dat niet al te vaak slechte delen heeft. Maar toen ging het asfalt heel even over in een stuiter-variant, om meteen daarna plaats te maken voor gravel, dat soms een wasbord patroon had en dan weer zo los lag, dat je banden tot de velg erin verdwenen.

Gravel betekent ook stof, heel veel stof als er (onbehouwen) verkeer is. Tijdens dat alles moet je ook nog zien te trappen.




  

Wat intussen wel heel gestaag verder gaat, is de tijd. Boven ons hoofd pakken donderwolken zich samen en er steekt een wind op, die ons gelukkig gunstig gezind is, we hebben hem in de rug. Met regendruppels om onze oren, bereiken wij al baggerend door de gravel, de top.

Onderweg hadden wij ons lekker gemaakt, dat wij boven ongetwijfeld wel een patatje bij een “Bram Ladage” zouden kunnen kopen, maar het enige dat te vinden was, werd in de eerste woonwagen in het vet gelegd, een beetje ranzig ruikende gebakken vis.




De afdaling ging heel moeizaam en door hetzelfde soort gravel als naar de top. Dus uiterst voorzichtig je langzaamaan naar beneden laten glij- den. Plotseling hoorden wij paardenvoetjes achter ons en even later wer- den wij ingehaald door een jongeman, die zijn paard er rustig op los liet lopen, een mooi gezicht.

Maar dat zijn twee honden ons even later ook inhaalden, vonden wij minder. Ze blaften niet, beten niet eens naar de kuiten, nee ze liepen ons gewoon rustig voorbij en waren even later in de diepte verdwenen. Gewoon zonder ons een blik waardig te gunnen, want dat doe je toch niet met “losers”. Volgens ons hebben ze daarna wel hun kornuiten verderop gewaarschuwd, want we hebben, langs de herders met de yurts, heel wat goedwillende honden achter ons aangekregen, die wel heel snel de poten namen als wij even voor ze stopten om te vragen wat ze eigenlijk kwa- men doen.






Na een kleine twintig kilometer afdalen, kwamen wij bij dit guesthouse aan, dat onder de vlag valt van “Shepherd’s Life” een kleine toeristen- organisatie. De coördinator daarvan is de man, die ons nog steeds geen blik waardig heeft gegund. Misschien doet hij dat morgen wel, maar het is geen visitekaartje.

Nee, gisteren was dat gisteren in Kochkor wel anders. We hebben daar lekker rustig aan gedaan en toch nog maar voor het slijm in de longen even een antibiotica kuurtje gekocht (merk Ozon = dochter van DSM).

Vanochtend hebben we, na een heerlijk en stevig ontbijt, van de familie hartelijk afscheid genomen.


routelink                              http://goo.gl/maps/Wqgax

standplaats                          Jumgal

route kilometers                     73                        totaal                   8418

extra kilometers                       0                        totaal                     671

hoogtemeters                       869                        totaal                 45264



19-06-2014 – het portret van opa hangt scheef

Het guesthouse waar we eergisteren zijn aanbeland, is gevestigd in een mooi, goed onderhouden huis aan een binnenplaats, dat vele kamers en andere ruimtes kent. Het plafond in de woonkamer en de wanden van andere kamers zijn soms prachtig versierd. Ook andere dingen geven aan, dat men hier niet zo op de centen heeft hoeven te letten.




Een echtpaar, beiden tegen de vijftig jaar, en een jonge vrouw van midden in de twintig bestieren het hele gebeuren. Ze hebben de voorvaderen hoog in het vaandel en opa in het bijzonder, wellicht omdat het hele gebeuren zijn erfenis is. Het moet een markant man zijn geweest. Op de grond in een bijkamer ligt een wolvenhuid en in de woon- kamer hangt aan de muur het restant van een lynx (-achtige).



Aan de lange tafel in de woonkamer kunnen, zonder in te schikken zomaar een man of achttien zitten, met uiteraard opa, de patriarch als gastheer aan het hoofd en in het midden van de tafel de dampende schalen op rij. De glaswerk in het bergmeubel tegen de achterwand doen vermoeden, dat tijdens deze cessies ook de wodka rijkelijk stroomde.

 



Opa is nog steeds aanwezig. Op een tafeltje in de hoek staat een forse buste, die laat zien, dat de goede man zijn hoofd een beetje naar links (voor de kijkers naar rechts) liet hangen. Wij vermoeden dat dit “hangen” bij de buste een beetje geflatteerd is. Het schilderij dat aan de wand hangt, laat opa in een minder gecamoufleerde houding zien. Of het waar is, weten we niet, maar het zou zomaar kunnen zijn, dat men het schilderij bewust heeft scheef gehangen om zijn “handicap” enigszins te verbloemen en dat best wel lief eigenlijk. Maar dat zijn deze mensen ook, gewoon heel lieve mensen, van wie we veel genieten. Uit de glimmende ogen maken wij op, dat het wederzijds is.

Intussen houden wij hier wat rust. We zijn beiden redelijk verkouden of zoiets. Wat de laatste paar dagen al aan het broeien was, is er nu uitgekomen. Het maakt niet uit, we hoeven pas de dertigste van deze maand het land uit te zijn. Naar de grens in het noordwesten zullen wij nog maar een zevental dagen hoeven te fietsen.

In de loop van de dag slenteren wij wat door het plaatsje en genieten van de omgeving. We spelen met een wat dronken man mee en staan weer eens versteld, hoe het weer plotseling om kan slaan.








Als wij ons beiden goed voelen en voldoende lucht denken te hebben, dan trekken wij overmorgen de Kyzyl-Art pas (2670m) over om in Suusamyr Valley aan te belanden, een vallei die bekend staat om de grote contras- ten tussen woeste kloven, groene glooiende velden en lieflijke dorpjes.


routelink                              http://goo.gl/maps/AHvgE

standplaats                          Kochkor  

route kilometers                       0                        totaal                   8345

extra kilometers                       0                        totaal                     671

hoogtemeters                           0                        totaal                 44395



17-06-2014 – een op hol geslagen Duitse leraar Turks

Gisterochtend wisten we het al. Er stond een traject tot aan Kochkor op het programma, waarbij regelmatig en veel geklommen zou moeten worden, maar dat verliep soepeler dan wij hadden ingeschat. Het was niet al te warm, er stond niet veel wind en het wegdek was, behalve de laatste dertig kilometer, redelijk goed te noemen. De omgeving was aantrek- kelijk, vooral het laatste stuk hier naartoe. Kortom: het was twee dagen genieten.



In Kirgizië ligt de werkeloosheid op een hoog niveau. De trek naar de grote stad is groot. Bishkek heeft mede daardoor “onofficieel” bijna het dubbele aantal inwoners. Het leven in de armere, ontvolkende gebieden is geen pretje meer. Een bijkomend verschijnsel is, dat men naar de drank grijpt. Het drankmisbruik is groot. Met regelmaat komen wij overdag mensen tegen, die al redelijk naar de drank ruiken en waarmee je dus voorzichtig moet omgaan. Een Kirgiziër die een beetje gedronken heeft, kan een beetje vervelend zijn, een exemplaar dat stomdronken is, kan stomvervelend zijn. “Fingerspitzengefühl”  is dus geboden. Of Georg (een Duitser) zich daarvan niet geheel bewust is geweest, weten we niet. Mis- schien is hij gewoon de verkeerde tegemoet gefietst.



We zagen hem in de verte al rijden. Hij had weinig bagage, dus dat zou de aanwezigheid van de auto die hem volgde, wel hebben kunnen verklaren. Misschien had hij bagagevervoer of zoiets, alles is immers mogelijk hier. Hij had er wel stevig de vaart erin. Toen hij ons uiteindelijk opmerkte, kwam hij rechtstreeks op ons af fietsen.

Helemaal buiten adem, alsof hij net halve marathon had gelopen, keek hij ons aan en probeerde wat te vertellen. Naarmate hij zijn ademhaling beter onder controle kreeg, maakten zijn verwarde Duitse woorden plaats voor wat verstaanbaar Engels. Intussen was de man uit de “volgauto” uitgestapt om te zien welk vlees hij (met ons) in de kuip had. Na een korte gebarenwisseling, dat wij het goed vonden dat Georg met ons mee zou fietsen, stapte de man weer in zijn auto en vertrok. Maar wat was er nu precies gebeurd?

In het plaatsje waar wij een half uurtje geleden door waren gefietst, had een dronken Kirgies op een paard waarschijnlijk gevonden, dat Georg te traag doorfietste en probeerde hem “wat op te duwen”. Wat daarvoor is gebeurd, zijn we niet te weten gekomen. Nu zijn de paarden hier niet zo groot, maar om zo’n dier in je nek te voelen. zal niet prettig geweest zijn. Niet het paard, maar Georg was toen op hol geslagen. De man in de auto heeft hem in bescherming genomen en feitelijk nu, na tien kilometer rijdend in galop, bij ons afgeleverd.

Op de laatste twee kilometer van de klim krijgt hij zich weer een beetje onder controle, neemt wat foto’s en zelfs op de top bij een yurt een glas biert, omdat hij meent te weten dat het nu alleen maar afdalen is. Het is hem gegund en het contact met de mensen uit de yurt doet hem zichtbaar goed. Wijzelf nemen liever geen voorschot op een “onzeker” vervolg- traject en stellen dat genot liever uit, totdat wij het eindpunt van de dag bereikt hebben.




Tijdens een “diep putje” in de afdaling komen we een Duits echtpaar in een camper tegen, leuk voor Georg, die nog even langer blijft hangen. Wij vertrekken alvast om na het klimmetje uit het “putje”, wat voor de avond in te slaan en een slaapplekje te vinden. Georg (een leraar Turks in Duitsland!) hebben we daarna niet meer gezien.



Na wat redelijk zoeken werd toch nog een leuk plekje gevonden, met uitzicht op het meer en op de voorgrond een herder met zijn kudde.



Inmiddels hebben wij het Ysyk-Kol meer achter ons gelaten, het op één na grootste Alpine-meer ter wereld. Het grootste ligt ergens in Zuid-Amerika. We zijn in Kochkor aangekomen en zullen daarvandaan verder westwaarts trekken over de Kyzart-pas en de Otmok-pas. Hebben we de laatste gehad, dan hoeven we alleen nog maar via Talas (voor ons de laatste grootste plaats in Kirgizië), richting Taraz in Kazachstan af te dalen.

De kans is heel klein, maar als we halverwege de M41 kruisen en àls dan bekend is, dat de Pamir-Highway weer open is, dan zullen we daar een proberen een taxi te charteren om ons (alsnog) naar Osh, vlakbij de grens met Tadjikistan te laten brengen. Het zal onze laatste kans zijn, het visum en permit verlopen op 15 juli aanstaande.


routelink                              http://goo.gl/maps/AHvgE

standplaats                          Kochkor

route kilometers                   132                        totaal                   8345

extra kilometers                      0                         totaal                     671

hoogtemeters                       983                        totaal                 44395



15-06-2014 – een lekkere warme douche “in oude stijl”

Meestal staat  het “toilet” in de verste hoek van de tuin. Gelukkig was dat in Tamga niet het geval, want het einde van de tuin is daar niet te zien. Op zo’n tien meter afstand staat een houten optrekje, dat plaats biedt aan twee deuren met daarachter de bekende gaten in de grond. Daarnaast staat een stenen gebouwtje met een ladder er tegenaan. Het is de natte ruimte, met een wastafel en een douchekop die, met een handeltje daar- aan, uit het plafond steekt.



Maar wat er ook te zien is, er is geen waterkraan te vinden. Op dat moment krijgen we in de gaten hoe het hier geregeld is. Water wordt uit de tuin gehaald en opgewarmd in een kast in diezelfde natte ruimte. Vroeger ging dat met een kachel, nu met een dompelaar. De ladder tegen de natte ruimte staat er dus niet voor niets. Als het water op temperatuur is, wordt het in de ton op het dak gegoten. Na heel wat keertjes klimmen zit er voldoende water in om van een douche te genieten. Met de wasbak is het hetzelfde, zij het dat je nu zelf je warme en koude water moet scheppen.

De vrouw die ons twee dagen geleden zo gastvrij onthaald had, was er gistermorgen niet meer. Misschien was zij wel door haar man wegge-stuurd omdat hij, vanwege de aangeboden douche, heel wat keren de ladder op had gemoeten. Het ontbijt werd toen verzorgd door een vrouw, nog net niet in boerka gekleed. Alleen haar ogen waren zichtbaar. Het was de eerste keer tijdens ons verblijf in Kirgizië, dat wij een vrouw in een dergelijke uitmonstering hadden gezien.

Een paar indrukken van ons ritje in de omgeving van gisteren, allereerst het kerkhof:



een zinker of waterdoorlaat in de weg, gemaakt van een oude container (ondersteboven, want de bodem is sterker dan het dak):




en wat anders, zoals een hekwerk en een ezeltje dat heel rustig een toch weg heel stijl pad naar boven neemt.




Vandaag zat alles niet zo mee, het was broeierig heet, de weg smal en af en toe heel slecht. Achter Tamga ligt in de bergen een goudmijn, de zesde op wereldranglijst. Die moet ook bevoorraad worden en dat gaat natuurlijk over dezelfde weg. Colonnes met tank- en containeropleggers dreunen langs je heen. Vier aan vier stuks met een klein beetje ruimte daartussen. Achtentwintig exemplaren in één keer zijn geen unicum. Je wordt gedwongen van je fiets af te stappen en rustig te wachten totdat het stof weer is opgetrokken.



Het zijn allemaal nieuwe MACK’s en dat is toch wel weer grappig. We weten zeker dat wanneer iemand ooit tegen Chroesjtsov of Brezjnev gezegd zou hebben, dat ooit trucks van Amerikaanse makelij door hun vazalstaten zouden rijden, deze man meteen in een inrichting zou zijn opgenomen of een lange vakantie in Siberië had gekregen.

Toen we na nog geen veertig kilometer gereden te hebben, een leuk plekje aan het meer zagen, hielden wij het gewoon voor gezien. Morgen weer een nieuwe dag.




routelink                              http://goo.gl/maps/FGYxw

standplaats                          Kaji Say + 4 km

route kilometers                     39                        totaal                   8213

extra kilometers                     27                        totaal                     671

hoogtemeters                       531                        totaal                 43412



13-06-2014 – blaffende honden bijten (ook ‘s-nachts) niet?

Gisteren hebben we geprobeerd om zo ver mogelijk uit de weersinvloed- sfeer van Karakol te komen. Als een regenfront zich daar aandient, kan het niet weg en zorgt nu nog boven de tweeduizend meter voor sneeuw. De ervaring leert, dat het dat verderop aan het meer gewoon mooi weer blijft. Er was inderdaad zo’n front aangekondigd, dus wij vroeg uit de veren en snel op pad.

Het werd inderdaad zoals het voorspeld was. Achter ons aan de oostzijde van het meer zware bewolking en naarmate wij naar het westen trokken klaarde het weer op. Omdat we vroeg waren, zouden we toch proberen om in Tamga te komen, maar hadden buiten de waard gerekend. Het wegdek zou een stuk minder zijn dan aan de noordzijde van het meer. Dat klopte inderdaad en toen wij zo’n zestig kilometer lang alle kanten van de weg hadden gevoeld, hielden wij het na even zestig kilometer voor gezien en zochten een plekje, zoals wij dat in eerste instantie ook van plan waren geweest. Op dat moment slaat het weer even om en doet een uurtje later alsof er niets aan de hand is geweest.




Als het gaat schemeren, gaan de honden zich roeren. De avond en de nacht is immers voor hen, voor hen alleen. Over en weer wordt aandacht gevraagd en met luid blaffen beantwoord. Niets aan de hand, we zijn dat wel gewend en slapen gewoonlijk door. Totdat om vier uur wij wakker schrikken omdat er iets om onze tent heen loopt. Het is een hond, die van ons schrikt en begint te blaffen, maar daarmee niet ophoudt. Een vriendje of vriendinnetje (maakt ’s-nachts niet uit)  komt ook even kijken wat er aan de hand is. Omdat ze het beiden niet zo gewoon vinden, een tentje te ontdekken dat naar mensen ruikt en waaruit af en toe wat gehoord wordt, blaffen beide, op nog geen vier meter van onze oren, zonder te stoppen door totdat de ochtendschemering zich aandient. We horen ze op dat moment nog onderling wat mompelen. Ze weten dat hun tijd voorbij is en gaan daarna ieder zijn eigen kant op om even verderop toch noch iets van zich te laten horen. Daarna zijn ze voor ons spoorloos verdwenen en hebben we ons nog een keer omgedraaid. Er stond maar een heel kort tochtje op het programma.

Vandaag kwamen we tijdens dat rit twee Nederlands jongedames tegen, die veertien dagen al mountainbikend de koude en de sneeuw boven in de bergen hadden getrotseerd en nu fietsend van een welverdiende zon- vakantie aan het genieten waren. De ietwat door de zon te rood gekleurde armen en benen gaven aan, dat zij daar niet al te lang geleden mee begonnen waren.


Langs mooie bergen en de baai van Tamga, was in dit western aandoend plaatsje, het huisje met vijf in de tuin opgetrokken gastenkamertjes snel gevonden.




De omgeving hier zou mooi moeten zijn. Omdat we vanwege de regen in Karakol al wat van het programma hebben moeten schrappen, hebben we besloten om morgen fietsend de omgeving hier wat te verkennen.

We krijgen als we binnenlopen een hartelijk en spontaan welkom van het echtpaar dat hier woont. “Willen jullie je niet douchen?” weet de vrouw des huizes ons duidelijk te maken. Als we daarop aangeven dat ons ver- blijf hier helemaal te gek zou zijn, geeft ze te kennen dat het wel een half uurtje zal duren. De boiler zal nog wel niet aanstaan of zoiets. Het bleek toch iets anders in elkaar te zitten.


routelink                              http://goo.gl/maps/f3NPM

standplaats                          Tamga

route kilometers                    94                         totaal                   8174

extra kilometers                      0                         totaal                    644

hoogtemeters                       408                        totaal                 42881



11-06-2014 – hobbelend in een Marshrutka over ‘s Heeren wegen

Gisteren aan het eind van de middag zijn we met de Marshrutka weer in Karakol teruggekeerd. Maar ditmaal hadden wij minder geluk dan op de heenreis. Zit je ergens middenin aan het gangpad, dan kan je je bilpartij nog even over de zijkant van de stoel laten hangen. Nog beter is dat je dat een ander voor jou laat doen. Maar nu zaten we met z’n vieren op het achterbankje en konden dus geen kant meer op. Na een paar kilometer gereden te hebben, was het binnenin al snikheet en voelde je al zweet naar beneden parelen. Of het van jezelf was of dat van je buurman of –vrouw, maakte niets meer uit, want iedereen had gewoon hetzelfde probleem.

Of de chauffeur de lucht in het busje wat wilde verfrissen, of er gewoon trek in had, weten we niet. Na vijf uur gehobbeld te hebben, stopten wij bij een stalletje met gerookte vis, die in redelijke hoeveelheid werd gekocht en met de rooktouwtjes aan de kleerhaakjes voor de ramen werd gehangen. De (rook-) lucht daarvan trok langzaam door naar achter en dwong het laatste restje transpiratiegeur door het luikje in het dak naar buiten te ontsnappen.

Na al met al een kleine zeven uur gereisd te hebben, kwamen we hier compleet versleten aan. Aanvankelijk zouden we vandaag de tocht aan de zuidkant van het meer voortzetten, maar dat voornemen hebben we op dat moment meteen laten vallen.

Onderweg hebben we wel weer kunnen opmerken, dat het toerisme hier een vlucht neemt. Her en der worden hotels gebouwd, wordt het een toerist heel gemakkelijk gemaakt en kan je zelfs met een “rollend hotel” van www.rotel.de een reis door dit land en de omringende staten maken (een aanrader voor ondernemende mensen, zij het wel dat er natuurlijk een prijskaartje aanhangt)!



Doordat nagenoeg geen enkele westerling hier voor dit heel liberale land een visum nodig heeft, wordt voor een reis in Centraal-Azië veelal Kirgizië als uitvalsbasis gekozen. Niets thuis visa voor de omringende landen regelen, dat doe je na aankomst gewoon in Bishkek. Ook wij zullen dat in gedachten houden, zeker nu we gehoord hebben dat de prijsvechter Pegasus vanuit West-Europe al retourtjes aanbiedt voor drie à vierhon- derd Euro (fiets twintig Euro enkele reis). Canadezen die wij hier hebben ontmoet, waren niet veel meer kwijt om op een neer hun vaderland te vliegen.

Vandaag hebben we alles voor morgen klaargezet, inclusief een stevig ontbijt met zware (acht procent vet) Campina yoghurt, want op het scho- teltje havermoutpap , twee flensjes en wat oud brood, dat we hier als ontbijt krijgen, kunnen wij echt niet lang leven.



Morgen zullen graag verder trekken en ongetwijfeld een kampeerplekje aan het meer vinden. Wel zullen wij de sfeer in deze gemoedelijke plaats gaan missen.



routelink                              http://goo.gl/maps/6NQ1N

standplaats                          Karakol

route kilometers                       0                        totaal                   8080

extra kilometers                       0                        totaal                     644

hoogtemeters                           0                        totaal                 42473



09-06-2014 – de verveling slaat hier onvermijdelijk toe

We zitten nu al een paar dagen in Bishkek op het visum voor Kazachstan te wachten. Deze stad heeft wel alle geneugten, zelfs een inmiddels opgedoekte nachtclub uit de tijd van de Russen. Alles hier is heel uitnodi- gend, maar toch slaat de verveling onherroepelijk op enig moment toe. Niet alleen bij ons, maar bij menigeen hier in het guesthouse. Bijna iedereen zit op hetzelfde te wachten (visum dit en visum dat), want een andere reden om langer dan twee dagen in deze hoofdstad te blijven, is er eigenlijk niet.



We zijn dus allemaal hier op visumjacht (geweest). Sommigen voelen zich “Brothers in Arms” en gedragen zich daar helaas ook naar. Maar iedereen is van dat jagen toch wel een beetje moe en zit nu, net als wij, verlangend een paar dagen te wachten op het beloofde, maar toch onzekere resultaat. Het geeft wèl een soort verwantschap.



Zonder wat te zeggen, een beetje lichaamstaal is al genoeg, geeft men aan welke problemen men heeft. Men wil er verder gewoon niet over praten. Bij sommigen staat het huilen zelfs nader dan het lachen. Het zijn vaak degenen die, als ze geen visum krijgen, geen kant meer op kunnen en gedwongen zijn het vliegtuig naar een visumvrij land te nemen (veelal het eigen vaderland).

Eén of twee of meer vingers aan de linkerhand geven aan op hoeveel visa je hebt ingezet. Soms komt daarbij per ongeluk de verkeerde (middel-) vinger naar boven. Iedereen ziet dat wel, maar niemand zegt er wat van. Men weet wat de ander doormaakt en voor je er erg in hebt, maak je misschien hetzelfde gebaar. Het op de tafel tikken met de volle rechter- hand, geeft aan hoeveel dagen men daarvoor denkt nodig te hebben: vijf, tien, misschien wel vijftien dagen (dat is drie keer tikken, die zijn er ook!). Afronden van de wachttijd doet iedereen uit ervaring op vijf dagen naar boven. Intussen probeert men, zo luchtig mogelijk, deze vervelende en slopende periode door te komen.

Een paar Japanners, heel leuke mensen trouwens, proberen de tijd te doden met de gehele dag door, lekkere roerbak-gerechten samen te stellen, heerlijk gewoon! Om acht uur in de morgen bij het opstaan de geur van warme, vers gebakken knoflook en scherpe uien je neus in te voelen kruipen en die daar even later een beetje gaat kriebelen. Je neusholte neemt even alles waar en sluit zich heel verstandig meteen weer. Daarmee is de geur, voor ons tenminste, even plotseling verdwe- nen als hij gekomen is. Even daarna hoor je het getik met stokjes en het diepe geslurp uit een kommetje, dat daar onvermijdelijk op volgt.

Anderen, onder meer een uit zeer zware klei getrokken Nieuw-Zeelander, getrouwd met een uiterst platvloerse Amerikaanse, proberen al een paar dagen knauwend te vertellen wat ze zoal voor spannends beleefd hebben. Het lijkt werkelijk af en toe het Cineac in Den Haag wel. Als je even je tijd bent vergeten, dan hoor je en zie je alles nog een keer.

Om dit alles te vermijden zou je haast naar een optreden gaan van een jonge Mary Servaes, een zangeres die in tegenstelling tot het Nederlandse exemplaar, hier wel een naam heeft. We kunnen alleen niet lezen welke.

Je kunt daarna ook nog even naar de bazaar lopen voor een flinke moot gebakken vis of een lekkere bokking bij Schott, de visboer uit Bremer-hafen.

Desnoods laat je het bezorgen door een “verlengde” Hummer. Alles is hier mogelijk, maar toch verveelt men zich.





Maar ook wij vervelen ons hoor. We laten (in tegenstelling tot anderen, wèl heel stilletjes) onze gedachten gaan over alles, waarvoor we de laatste periode absoluut geen tijd hebben gehad of hebben willen nemen, zoals:

Een paar jaar geleden hebben wij op de Fiets- en Wandelbeurs in Amster- dam een paar speciale trekking-sokken gekocht. Heel mooi bedacht, speciale weefsels zorgen ervoor, dat het vocht de schoen uit verdwijnt, andere zorgen weer voor speciale steun. Gewoon een fenomenaal geheel, zij het wel dat ze inmiddels een beetje slijtage beginnen te vertonen. De naam van het product is X-Socks (Bionic Air Force). We hebben tot nu toe alleen nooit begrepen, waarom alleen de teenpartij van de sok oranje gekleurd is. De rest van de sok is immers gewoon gevarieerd zwart/grijs.



Vandaag zijn we, na wat lang navelstaren, daarachter gekomen. Wil je vooruit lopen, dan ga je gewoon die oranje teenpuntjes achterna. Volgens ons zijn ze ook nog lichtgevend in het donker, heel gemakkelijk, hoe krijgen ze het verzonnen! Maar hoe dat gaat als je je schoenen aan hebt, weten we nog niet. Maar daar is ook wel een oplossing voor te bedenken, zeker als we hier wat langer op een visum moeten wachten.

Je begint door het niets doen, dus ook wat “af te stompen”. Een klein voorbeeldje: Vanmiddag bij het buurtwinkeltje werd om het telefoon- nummer gevraagd. Geen probleem, want we hebben meteen bij aankomst in Kirgizië een lokaal sim-kaartje gekocht. Het telefoonnummer werd meteen in een dik schrift geschreven. Daarna werden we gevraagd welk nummer ze daarachter moesten schrijven. We mochten kiezen uit een getal van honderd of tweehonderd. We kozen voor het laatste, maar waarom begrepen we nog steeds niet. Een bezoekers-enquête of onder- zoek wellicht? Het drong ècht niet tot ons door!

Bij het afrekenen moesten we wel wat meer afrekenen dan gisteren. Wel vreemd, maar misschien spelen we nu wel mee in een clandestiene loterij. Je weet maar nooit. Het  heel mooi zijn, dat als we de hoofdprijs winnen, we hier nog een jaar zouden kunnen blijven. Kirgizië is een mooi land en het zou trouwens niet de eerste keer zijn, dat we bij een dergelijke loterij wat „leuk geluk hebben”.

Nu zitten we lekker in de tuin van het guesthouse aan een kop Nescafé en kregen zojuist een SMS'je. We hebben inderdaad prijs!….. Er is tweehon- derd çom aan ons beltegoed toegevoegd. Het moet met ons niet gekker worden!

We zijn dan ook erg blij, als we straks om zes uur inderdaad het visum voor Kazachstan krijgen. Dan pakken we morgen het eerste busje naar Karakol terug en zitten we zo snel mogelijk daarna weer lekker op de fiets. Het zal ons heel goed doen, want niets is erger dan dit vermaledijde wachten!


routelink                              http://goo.gl/maps/6NQ1N

standplaats                          Bishkek

route kilometers                      0                         totaal                   8080

extra kilometers                      0                         totaal                     644

hoogtemeters                          0                         totaal                 42473



07-06-2014 – sporen uit een roemrucht verleden

Men houdt hier in Centraal-Azië de oude krijgsheren hoog in het vaandel. In elke plaats zie je wel een standbeeld van een dergelijk heerschap, die een “bepaalde” rol daar heeft gespeeld. Het waarom ontgaat ons, want deze heren zijn van hetzelfde kaliber als de krijgsheren, die in Afghanistan en Noord-Pakistan (vooral in de nachtelijke uurtjes) tegenwoordig de dienst uitmaken.

Allemaal hebben zij toen ze klein waren, in die grote zandbak voor een Dzjengis Khan gespeeld, een rol die zij daarna nooit hebben kunnen los- laten. Zomaar een paar voorbeelden:




Ook de Russen hebben hier zo hun sporen achtergelaten. Kolossale gebou- wen, met marmer bekleed, zijn hier gebouwd, theaters, universiteiten, memorials, noem maar op. Toen de Russen waren vertrokken, werd door hen ook geen geld meer in dit land gepompt. Geen geld meer voor goed onderwijs, minder geld voor de gezondheidszorg, het zijn allemaal dingen die menigeen hier doet terugverlangen naar die “oude tijd”, zo ook de bijrijder tijdens onze rit over de pas en door de tunnel naar Bishkek, die wist te vertellen, dat toen eigenlijk van werkeloosheid geen sprake was.

Nu staan de kolossale “sovjet-“ gebouwen de stad weg te kwijnen. Vaak worden ze niet meer gebruikt, want dat is niet meer te betalen. Geld voor groot onderhoud is er niet en langzaamaan worden het geraamtes met loslatende, naar beneden vallende tegels. Het onkruid woekert omhoog en wrikt de daken los, waarna de natuur volledig haar gang kan aan.



 


Ondertussen krijgen onze plannen voor onze gewijzigde route wat meer gestalte. Het zuidoostelijk gedeelte van Kazachstan is eigenlijk ook best wel mooi en heeft misschien ook wel heel wat uitdagends.


routelink                              http://goo.gl/maps/6NQ1N

standplaats                          Bishkek

route kilometers                       0                        totaal                   8080

extra kilometers                       0                        totaal                     644

hoogtemeters                           0                       totaal                  42473



05-06-2014 – Kirgiziërs hebben een brede basisontwikkeling

Marshrutkas (de busjes zoals wij die in Nederland kennen van het per- sonenvervoer) die hier in het verkeer een goede sier maken, zijn heel geschikt voor kleine Japanners of Vietnameesjes, maar dan wel die uit de jaren zestig. Die zouden best met zijn vieren heel gerieflijk kunnen zitten op de achterbank van een busje met Ford Transit afmetingen. Toen ze jaren geleden in Nederland in het vervoer een rol gingen spelen, aanvan- kelijk voor “kinderen” maar later ook voor volwassener, werd dat al snel minder.


Nu wil het geval dat men hier kort gebouwd is, maar dat dit redelijk in de breedte wordt gecompenseerd. Als men ook nog eens gaan zitten, dan kan men met recht spreken van een brede basisontwikkeling. Gisteren hebben wij dat goed kunnen merken, toen wij met een dergelijk busje, volledig ingeklemd, in zes uur tijd een kleine vierhonderd kilometer naar Bishkek zijn gereden. Toch is het achteraf best meegevallen. Voor zes dollar de man enkele reis mag je ook niet al te veel verlangen en in Nederland zal een bus echt niet stoppen wanneer iemand even de kant in moet om daar wat achter te laten.

Vandaag zijn we bij de ambassade van Kazachstan geweest en tot onze opluchting werden we daar niet met Amerikanen over één kam geschoren, want die betalen daar op elk visum een toeslag van honderd dollar.

De ambassade ligt in een buitenwijk. De visumkosten (zestig dollar voor elk double-entry visum) moeten bij de Kaz (achstan) Kom (mercial) Bank worden gestort. Niets mis mee, want dan kan er ook niet gesjoemeld worden. Deze bank bevindt zich echter in het centrum, dus snel even met de taxi op en neer, waarvan chauffeur ook nog even langs een copyshop wilde rijden, omdat men op de ambassade alleen een fotokopie van het paspoort op A4 formaat accepteert.

Precies om elf uur (inmiddels twaalf dollar aan taxigeld lichter) kregen wij te horen, dat wij aanstaande maandag om zes uur namiddag ons paspoort met visum kunnen ophalen. Dat is een hele meevaller, want dat betekent dat wij rechtstreeks naar Karakol kunnen teruggaan en niet eerst even tien kilometer verderop, Kazachstan hoeven in te gaan om een nieuw geldig- heidsstempeltje voor twee maanden Kirgizië in ons paspoort te krijgen. Mochten wij onverhoopt straks toch nog in tijdnood komen, kunnen wij later altijd nog even met een Marshrutka op en neer rijden, maar die kans is klein.

De geldontwaarding gaat hier gestaag door. Voor elke dollar of euro krijgen we steeds wat meer Com (-metjes). Kort geleden was een zakje patat nog “free”. Nu moet je er veertig Com (=tachtig dollarcent) voor betalen.


Maar dat is niet alleen hier. Vroeger was elke preek gratis, of het nou een hagenpreek was of eentje die je thuis of op school kreeg. Vorig jaar toen wij in Ochten waren, moest je daarvoor ook al betalen, zij het wel dat je bij grotere afname wat korting kreeg.




routelink                              http://goo.gl/maps/6NQ1N

standplaats                          Bishkek

route kilometers                       0                        totaal                   8080

extra kilometers                       0                        totaal                     644

hoogtemeters                           0                        totaal                 42473



03-06-2014 – situatie onveranderd – plannen maar aanpassen

De tour door de bergen hebben wij gisteren nogmaals verschoven. Van- daag kwam de uitbater zelf langs om te zeggen, dat er inmiddels zoveel regen gevallen was, dat het nu absoluut niet meer verantwoord was de tocht te maken, omdat de paden te glibberig zijn geworden.

Zelfs kunnen we even verderop zien, dat er goed wat sneeuw gevallen is. We zitten nu op een hoogte van een kleine tweeduizend meter. De sneeuw zal niet veel hoger liggen. Jammer van de tocht, maar het is niet anders. Het voordeel is wel, dat we vandaag alle reismogelijkheden de revue kunnen laten passeren. We hebben ons voorgenomen, aan het eind van de middag de knoop door te hakken en zijn heel benieuwd wat het gaat worden.

Ongeveer tien kilometer verderop zijn er warmwaterbronnen, waar je in het Sanatori Res een geneeskrachtig bad kan nemen. In de directe nabijheid zijn ook health-resorts gevestigd. Nu het herhaaldelijk regent, heeft men ons aangeraden een dergelijk bad te gaan nemen. We hebben die raad opgevolgd en zijn met een minibusje daar naartoe gegaan, dat na heel veel klimwerk aan het einde van een kloof stopte, omdat de weg daar ophield.

Het zou hier moeten zijn, maar het enige dat er stond was een tegen de rotswand gebouwd ondiep huis. Geen sanatorium, geen thermen-achtig optrekje te vinden, nee dit gebouw was gewoon alles. In de nauwe ruimtes binnen, kregen wij een schitterende cabine voor twee personen, twee al wat op leeftijd zijnde stalen badkuipen, met tegeltjes plakplastic on de wand om het geheel een wijdse indruk te geven. De rotsblokken onder de baden zorgen voor het robuuste karakter van deze wereldse inrichting. Heerlijk gewoon, geen heen en weer geren tussen de verschillende attracties van Thermae 2000, maar gewoon gaan liggen en de kraan opendraaien om het bronwater (warm èn koud) in dertig minuten tijd over je lichaam te laten glijden, want daarna staat de volgende alweer onge- duldig voor de deur te wachten.




Inmiddels weten we wat gaan doen. Kirgizië aan de zuidkant zit dicht. De dichtstbijzijnde “normale” grens met China is die in Kazachstan. Dit land heeft niet op ons verlanglijstje gestaan, maar nu gaan we morgen met de bus naar Bishkek om daar een double-entry visum Kazachstan te halen.

Met die op zak kunnen we, als in Kirgizië tijd tekort komen, één entry gebruiken om ons verblijf hier te verlengen. Met het andere kunnen wij China bereiken. Vanuit Karakol zullen wij eerst naar het westen reizen. Halverwege hebben wij dan alsnog de mogelijkheid om naar het zuiden af te buigen als de situatie in China en Tadzjikistan weer normaal is. In een week of twee kan er immers een hoop gebeuren.

Het lijkt inmiddels wel een roulettespel om de Pamir in te kunnen komen. In Samarkand hebben wij de plannen al moeten wijzigen omdat de grens van Tadzjikistan met Kirgizië gesloten was en de Pamir daardoor een doodlopende weg was. Nu zijn het de onlusten is dit autonome gebied van Tadzjikistan, die ons dwingen een wat andere route te nemen.

Ondertussen vervelen wij ons in Karakol nog niet, waar af en toe de zon heel fel tevoorschijn kan komen. Is die er niet, dan is het hier gewoon koud en kan je goed merken dat je hier redelijk hoog zit.






routelink                               http://goo.gl/maps/6NQ1N

standplaats                           Karakol

route kilometers                       0                        totaal                   8080

extra kilometers                       0                        totaal                     644

hoogtemeters                           0                       totaal                  42473



01-06-2014 – we horen vervelende berichten om ons heen

De Chinese moskee was het bezoek waard. Het geheel, gebouwd door landverhuizers eind jaren achttienhonderd, is in de kern gewoon een pagode zoals zij die uit hun vaderland kenden. Een daarnaast opgerichte houten toren (-tje) heeft de functie van minaret gekregen.





Van het vanochtend vroeg opstaan om naar de beestenmarkt te gaan, hebben wij geen spijt gehad. Deze zondagsmarkt, waar gemiddeld drieduizend mensen komen, is de tweede in zijn soort in Centraal Azië. De grootste wordt in Kashgar gehouden, net over de grens met China, die gemiddeld op tienduizend bezoekers mag rekenen.





Het weer valt erg tegen. Er vallen regenbuien, die vaak tropisch aandoen. Vandaag zouden we met de uitbater van het guesthouse een tour door de bergen maken. Gezien de weersverwachting hebben wij die maar naar morgen verschoven. We zijn blij, dat we niet in tijdnood zitten en rustig een wat betere dag kunnen afwachten. Dat is niet het geval met Charley en Philippa (www.backtoblighty.com), een Engels stel dat over een paar dagen in Bishkek het vliegtuig moet nemen en zojuist vertrokken is.



Een Duits koppel (www.awayandanyhere.com) dat vanmiddag is aan- gekomen, heeft eenzelfde probleem. Binnen veertien dagen moeten zij hun visum voor China gebruiken, anders is het vervallen. Ze moeten dus eigenlijk wel verder, maar weten niet welke grens zij moeten nemen. Vanwege de zich roerende Uyguren en de aanslagen van een paar dagen geleden in Urumqi, net over de grens, heeft China zojuist de gebruikelijke grenspost gesloten.

Deze grenspost hebben wij ook voor ogen, maar niet eerder dan begin augustus als wij uit Tadzjikistan vertrekken. Tegen die tijd zal de situatie ongetwijfeld wel weer normaal zijn. De andere grenspost van Kirgizië met China is wel open, maar daar hangt het bekende prijskaartje aan (een kleine vijfhonderd dollar voor beiden).

Ze besluiten om het hier nog heel even aan te zien, maar zouden eigenlijk al moeten doorfietsen, want welke grenspost het ook zal worden, je moet toch wat dagen trappen om er te komen. Van dat laatste zijn ze goed doordrongen, maar staan machteloos, waardoor de moedeloosheid soms bij hen toeslaat. Dat laatste komt vaker voor. Heel wat mensen hebben zich hier “doodgelopen” en bij het gebrek aan (visum-/doorreis-) mogelijkheden,  het vliegtuig naar elders of zelfs naar huis moeten nemen.

Wijzelf gokken nooit op één paard en streven ernaar om minimaal twee kanten op te kunnen. Maar als we net op bed liggen, horen wij een pingeltje op de iPad, het is een berichtje van Heike. Ze heeft zojuist twee motorrijders gesproken, die aan de grens met Tadzjikistan zijn terug- gestuurd omdat de Pamir-Highway is afgesloten vanwege onlusten in Khorog.

Op dat moment beseffen wij, dat wij in plotseling eenzelfde schuitje zitten. De weg naar China is afgesloten en Tadzjikistan kunnen wij nu alleen nog maar over land via Oezbekistan bereiken. Wij hebben alleen wat meer tijd hebben om een oplossing te bedenken, want pas aan het einde van deze maand moeten wij Kirgizië verlaten hebben.


routelink                              http://goo.gl/maps/6NQ1N

standplaats                          Karakol

route kilometers                      0                         totaal                   8080

extra kilometers                      0                         totaal                     644

hoogtemeters                          0                         totaal                 42473

 

                                                   "in oosterse sferen"

een bonte verzameling indrukken