12-09-2014 – nare visumperikelen en zeer grillige overheden

De mensen, die wij op 10 mei 2014 hier in Kirgizië met een Toyota Highlander tegenkwamen, hadden het er al over. Zij mochten met hun auto wel China in, maar uitsluitend onder begeleiding van een Chinese gids. Zoals dat voor menig ander geldt, was dit voor hen ook teveel van het goede en hebben zij aan de grens meteen rechtsomkeert gemaakt.  

De twee Duitse motorrijders, die hier vanochtend zijn vertrokken, wisten dat en hebben dat anders geregeld. Met deels via internet gevonden andere motorrijders verzamelen ze zich aan de grens met China en hebben daar van tevoren een gids gecharterd, die uiteraard ook voor hen een “letter of invitation” heeft gezorgd, waardoor het aanvragen van een visum een stuk eenvoudiger is geweest.

Vanochtend zagen we aan de tafel in de tuin een jongeman heel aan- dachtig een leenboek van het guesthouse doorsnuffelen, de Lonely Planet van Iran. Daar kan ik alleen maar van dromen zei hij toen hij even later ons opmerkte.

“Hoezo?” wilden wij weten. “Ik kom uit Israel” gaf hij als antwoord. Een Canadees die alles gevolgd had, vertelde dat ook hij daar alleen maar van kon dromen. Eerst waren uitsluitend de Amerikanen verplicht zich met een gids door Iran te reizen. Sinds kort geldt dezelfde maatregel ook voor Engelsen en Canadezen. Voor de Canadees en menig ander past een gids niet in het reisbudget, ook niet in het onze.

 


Een leuk jong stel dat op dit moment hier bivakkeert, heeft enkele dagen geleden al aan de grens van Kazachstan gestaan. Sinds twee maanden hoeven onderdanen van een paar landen geen visum te hebben, als zij maar voor vijftien dagen in dat land verblijven.

En dat wilde het tweetal ook niet. De jongeman mocht wel naar binnen, hij is Frans. Zij is Portugees en dat land is Kazachstan waarschijnlijk vergeten te vermelden, want nagenoeg heel West-Europa mag van die regeling genieten. Vanmiddag om zes uur kan zij haar visum afhalen, het is alleen zonde van de verloren dagen. Zoveel hebben zij er niet.

Inmiddels hebben we wel vernomen, dat de monopolie positie van Miss Liu (Avia Travel) scheurtjes begin te vertonen. Er zijn kort geleden twee andere bureaus opgestaan, die dezelfde diensten bieden. Ook is er een geval bekend, waarbij men zich rechtstreeks tot de Chinese Ambassade heeft gericht en het visum heeft gekregen. In het laatste geval was men wel in het bezit van een “letter of invitation”. De kosten lopen uiteen van US$ 140,00 normaal tarief bij Miss Liu tot US$ 40,00 in het laatste geval. Shoppen en een goede voorbereiding lonen dus. Als je van tevoren weet dat je toch een georganiseerde tour in Tibet gaat maken, regel dat dan van tevoren en vraag dan aan dat agentschap meteen om een “letter of invitation”.

Voor deze wetenwaardigheden en andere informatie:

www.caravanistan.com een redelijk jonge website, die in haar redelijk korte bestaan het voor elkaar heeft weten te krijgen een algemeen begrip te zijn.

Overmorgen vertrekken wij naar Almaty en staan wijzelf ‘s ochtends aan de grens met Kazachstan. Het herstel van Guus is naar wij zelf kunnen oordelen, supersnel verlopen. De conditie van ons in ongetwijfeld nog wat minder, maar dat zal straks snel verbeteren.   

We hopen nu maar dat het spiekbriefje van de douanebeambten zowel de namen Holland en het Koninkrijk der Nederlanden (want dat staat op het paspoort) als The Netherlands vermeldt, want anders hebben wij ook een probleem. Het “double entry” visum dat wij hadden, is jammer genoeg de vijfde van deze maand verlopen.


routelink                             http://goo.gl/maps/ZIVIw

standplaats                         Bishkek

route kilometers                       0                      totaal                    9177

extra kilometers                     35                      totaal                      944

hoogtemeters                       430                      totaal                  50573



10-09-2014 –  honderdduizend plus : containers als marktkramen

Ongeveer tien kilometer ten noorden van het guesthouse ligt de Doi Dor Market, een marktterrein van enkele vierkante kilometers en waar van alles te koop is. Voor ons klonk dat aanlokkelijk voor een klein stukje fiet- sen en dat was het ook. Niet dat we nog iets nodig hadden, maar gewoon om het met eigen ogen te aanschouwen.

Over het algemeen zijn de kramen tweehoog. Onder vind handel plaats en bovenin ligt de voorraad. Zoals overal in Kirgizië zijn ook zijn de kra- men gemaakt van containers. Waar men ze allemaal vandaan gehaald heeft, weten we niet, maar op het terrein staan minimaal honderdduizend van deze exemplaren.




De reis door China en de mogelijkheid naar Tibet en Nepal te gaan, krijgt steeds meer gestalte. Wij zullen in het bergachtige gebied verblijven, dat veel kloosters kent en veel mensen van Tibetaanse afkomst wonen. Zo ook dit klooster bij Xining.




Het landschap zal ongetwijfeld zwaar voor ons worden, maar we zullen naar verwachting daar ruimschoots voor worden beloond. Een definitief plan hebben we eigenlijk nooit, ook nu zal het een en ander afhangen van de weers-, wegomstandigheden en niet in de laatste plaats, áls het ons lukt om naar Lhasa en Kathmandu te gaan, van de opstapplaats van trein of bus, die ons met fietsen en bagage daar naartoe kan brengen.

Intussen hebben wij van William Clifford, een Engelsman die wij de vorige keer hier hebben ontmoet en op dit moment in de buurt van Xining fietst, het internetadres gekregen van een reisagentschap in Tibet, dat voorna- melijk met lokale mensen werkt en goed staat aangeschreven. We gaan deze site zometeen raadplegen.

www.exploretibet.com

Voor Theo Janssens in Puttershoek, die de onlangs nog op zoek was naar een andere auto, hebben wij hier een leuk type gevonden, een verlengde en verhoogde Hummer, met genoeg vermogen voorin, want dat past wel bij hem. Dan kan hij meteen zijn werkbus wegdoen, want alles kan ruim- schoots hierin.




routelink                               http://goo.gl/maps/ZIVIw

standplaats                           Bishkek

route kilometers                       0                       totaal                   9177

extra kilometers                     28                       totaal                     909

hoogtemeters                         50                       totaal                 50143



08-09-2014 – VPN (Virtueel Privaat Netwerk)

Als voorbereiding voor China hebben wij ons geabonneerd op “VPN One Click”. Voor degenen die nog niet (goed) weten wat een VPN is:

Een VPN zorgt ervoor dat een computer, die zich buiten een zakelijk net- werk bevindt, verbinding kan leggen met het interne netwerk alsof de computer wél binnen de kantoormuren staat en toegang heeft tot bestan- den, applicaties en printers. Het lijkt dan ook dat je volledig vanuit het betreffende kantoor werkt, terwijl je je ergens anders bevindt.



China blokkeert heel veel. Als je vanuit bijvoorbeeld Nederland of Kirgizië willekeurig naar Tibet wilt mailen, lukt dat niet. Zou je vanuit Hong Kong mailen, dan lukt dat wel. Je zou ook kunnen doen alsof je daarvandaan werkt, door in te loggen op een server die daar staat.

“VPN One Click” heeft momenteel een kleine zestig servers over de hele wereld staan, zo ook in Hong Kong en regelmatig komen er nieuwe bij. Met een goedkoop abonnement kun je op deze servers inloggen en kan je doen alsof je uit welk land dan ook werkt. Voorts krijg je daarbij telkens een ander willekeurig IP-adres. Op deze wijze ben je nooit te traceren. Het zal in China niet overal afdoende zijn, maar het zal wel van dienst kunnen zijn. De ervaring zal het straks leren.

Maar nu wat anders:

Zoals het er nu voor staat, zal China ons einddoel zijn, maar we proberen daar een wat meer avontuurlijke wending aan te geven. Wij denken aan een (uiteraard georganiseerde) tour door Tibet met als eindpunt de grens met Nepal, vanwaar we fietsend naar Kathmandu kunnen komen. We houden jullie op de hoogte.

Tot slot nog een plaatje waaruit blijkt dat de Chinese muur ook vandaag de dag nog dienst doet.




routelink                               http://goo.gl/maps/ZIVIw

standplaats                           Bishkek

route kilometers                       0                       totaal                   9177

extra kilometers                     28                       totaal                     881

hoogtemeters                       322                       totaal                 50093



06-09-2014 – een goede en energieke fietsenmaker gezocht

Gisternacht hebben wij (met meerderen) op het dakterras geslapen. Het guesthouse zat bomvol. Elk klein plekje op de gang of overloop was ook al benut voor een veldbed. Het was koud en we vragen ons nu af of we er werkelijk goed aan gedaan hebben onze dikke donzen slaapzakken thuis verwisseld te hebben voor de wat lichtere synthetische. De tijd zal het leren.



Nu hebben wij weer een kamer te onzer beschikking, hebben wij onze fietstassen weer uit het magazijn kunnen halen en voelt alles weer zo vertrouwd aan, dat het net lijkt alsof wij hier niet zijn weggeweest. We bedenken ons wel hoe vreemd iets kan lopen. Aanvankelijk zouden we uitsluitend in de meimaand maar enkele dagen verblijven.

De tijdelijke sluiting van de Pamir Highway heeft ons ertoe aangezet in Bishkek een visum voor Kazachstan te halen. De liesbreuk was er de oor- zaak van, dat we hier een derde kwamen en nu voor de vierde keer in Sakura Guesthouse bivakkeren. Als we straks hier naar Almaty in Kazach- stan vertrekken, zullen wij hier meer dan dertig dagen zijn geweest.

Overigens tot onze volle tevredenheid, want het Japans-Kirgies echtpaar is zeer gastvrij en de kwaliteit van het guesthouse staat op een zeer hoog niveau.

Vandaag hebben wij onze eerst rit gemaakt. Vanuit het centrum van Bish- kek gaat een weg heel geleidelijk omhoog naar Ala Archa, een natuur- reservaat dat vijfendertig kilometer verderop zijn poorten heeft.

Het stijgingspercentage komt slechts een enkele keer boven de zes pro- cent (kleur geel). Het is een heerlijke route om weer in vorm te komen. Je gaat zo ver je maar kunt. Daarna laat je je gewoon (nagenoeg) zonder trappen naar beneden suizen. De komende dagen gaan wij dat vaker doen. Het fietsen gaat Guus zonder meer goed af, zij het wel dat zijn nieuwe aanwinst “de liesmatjes” nog wel wat moeite met stuiterasfalt hebben, maar dat zal ongetwijfeld de komende dagen nog wel wat verbeteren.



De fietsen zijn er ook weer helemaal klaar voor. Gisteren hebben we de tandwielen voor, de cassettes achter en de kettingen vervangen. De spullen hiervoor hebben wij bij ons vertrouwde adres in Nederland gekocht. Vroeger ging dit altijd heel goed. Telkens als wij weer een reis gaan maken, laten wij ze daar nog even nakijken, zekerheid voor alles toch? De laatste paar keer ging dat wat moeizamer.

Voordat wij vorig jaar uit Nederland vertrokken, heeft men de cassettes achter vervangen. Het was maar goed, dat wij toen het laatste weekend nog op de Posbank bij Dieren zijn geweest, want toen bleek dat het verzet van één van de cassettes niet de juiste was (11:28 in plaats van 11:34). We zouden met bepakking nooit een berg van redelijk formaat opgekomen zijn.

Toen wij begin dit jaar eventjes in Nederland waren, hebben wij daar vandaan twee banden meegenomen. In Iran aangekomen, je raadt het al … wel de juiste omvang maar niet hetzelfde type als wij zes maanden daarvoor geleverd hadden gekregen.

Vlak voordat wij deze week uit Nederland vertrokken, zagen wij stom toevallig dat het grootse voorblad niet het juiste was (LX in plaats van Deore LX). De chaingard kant niet daarop worden bevestigd. De dag voor ons vertrek hebben wij deze tandwielen nog voor twee juiste exemplaren kunnen omruilen. Maar het is niet naast de deur, de betreffende zaak zit zo’n vijftig kilometer verderop.

De geleverde tandwielen zijn echter van een nieuwer type. De boutjes schroef je nu niet meer in het tandwiel, je hebt nu verzonken schroefjes met moertjes nodig. Het zou leuk zijn als men ons daarop opmerkzaam zou hebben gemaakt. We hebben dit alles uiteindelijk hier op de Osh Bazaar weten te bemachtigen, maar het was niet nodig geweest.





Kortom:

We zijn op zoek naar een andere, een gedreven fietsenmaker met plezier in zijn vak, het liefst met Koga Myata in zijn pakket en niet al te ver weg van waar wij wonen (Puttershoek). Wie helpt ons zoeken?

Zodra wij daar zin in hebben zullen wij de huidige fietsenzaak per e-mail voor al de goede zorgen in het verleden bedanken en zeggen dat wij het jammer vinden dat men de toenmalige kwaliteit van dienstverlening niet naar het heden heeft weten door te trekken.


routelink                               http://goo.gl/maps/ZIVIw

standplaats                           Bishkek

route kilometers                        0                     totaal                  9177

extra kilometers                      30                     totaal                    853

hoogtemeters                        212                     totaal                49771



04-09-2014 – een warm onthaal (voor onze “taxi-tussenpersoon”)

“Als u hier even wilt tekenen, daarna kunt u gaan.” zegt een redelijk forse politieagent tegen ons. En dat willen we niets liever! We zitten hier onge- vraagd nu al minimaal een uur. Voordat het smeedijzeren hek voor ons openzwaait, krijgen we nog wel een hand van hem. “Prettige vakantie!” horen wij hem achter ons zeggen. Dat is werkelijk wel nodig, want zo plezierig begon de ontvangst hier niet.

Gisteravond om half twaalf zijn wij vanuit Amsterdam naar de tussenstop Moskou vertrokken. Toen wij vanochtend even na negen uur daarvandaan weer opstegen, viel het ons op dat het internationale vliegveld van deze metropool wel hele bescheiden afmetingen heeft. Het heeft maar één start- en één landingsbaan.

Volgens ons valt deze luchthaven (Sheremetyevo genaamd) bij die van andere metropolen dan volledig in het niet. Aan de andere kant zal Aero- flot aan deze thuisbasis wel voldoende hebben (zo groot is zij niet) en een echt internationaal knooppunt is Moskou ook niet.



We zijn vanmiddag even na drieën in Bishkek geland. Volgens ons was de landingsbaan berekend op een Antonov (uiterst zwaar vrachtvliegtuig), want na lang uitrijden en nagenoeg zonder te remmen wist de Airbus heel rustig zijn “gate” te bereiken. De vlucht zelf ging heel voorspoedig, zij het wel dat er tijdens het landen veel turbulentie was, wat een heel vreemd gevoel in de onderbuik gaf. Het was wel jammer dat het personeel aan boord redelijk oud was en misschien daardoor wel, gewoonweg lomp en (Russisch) onbehouwen. Geen visitekaartje voor Aeroflot, maar misschien zijn ze allemaal daar wel zo. We weten het niet, maar het zou zo maar kunnen. We betwijfelen wel of we dat nog een keer gaan uitproberen.

Als we met onze bagage naar de uitgang lopen, worden we aangesproken door een ongeveer dertig jaar oude man. Of we een taxi willen. Nadat we het over de prijs zijn eens geworden, neemt hij ons mee naar een taxi die buiten op de parkeerplaats staat. Hij blijkt niet zelf te rijden, maar draagt ons over aan de man die in de taxi zit. Vreemd genoeg moeten wij wel aan onze “tussenpersoon” vóóraf de overeengekomen prijs betalen. Om- dat de man in de taxi daarmee akkoord blijkt te zijn, doen wij wat van ons gevraagd wordt.

Als wij weg willen rijden, vraagt de “tussenpersoon” aan de chauffeur nog even te wachten, er wordt nog een vrouw op de voorstoel geplaatst. Wel vreemd, want we zijn geen “shared” (gedeelde) taxi overeengekomen. Maar we zijn moe van de reis en gunnen daarnaast een ander ook wat extra verdiensten. Achteraf blijkt dit dé grote fout van onze “tussen-persoon” te zijn geweest.

Plotseling staan aan weerszijden van de taxi politieagenten. Tijdens de verwarring ziet de vrouw kans om snel in een andere taxi te stappen. Voor ons, de taxichauffeur en de tussenpersoon zit er niets anders op dan met de agenten mee te gaan. Zij spreken geen Engels en wij geen Rus- sisch, dus gaat de communicatie met gebaren, die we absoluut niet begrijpen. Even later zitten wij in een kamer met twee agenten. Wij begrijpen nog steeds niet wat er aan de hand is daarom komen zij van ons ook niets zinnigs te weten.

Even later wordt de taxichauffeur binnengebracht. Hij krijgt een blanco velletje papier en een pen. We begrijpen, dat hij ergens verslag van moet doen, maar van wat? Goed voorbeeld doet goed volgen, blijkt men te denken, want even later krijgen wij ook een pen met een velletje papier. Op dat moment ziet men waarschijnlijk in, dat dit zinloos is. Even later krijgt Guus een mobieltje van een van de agenten aangereikt, met aan de andere kant een jongedame.

Wellicht is het zijn dochter, die een mondje Engels spreekt, maar verder van niets schijnt te weten. De verbinding is heel slecht en ze blijft maar zeggen “I am here to help you” en vragen “where and why are you arrested?”. Dat schiet ook niet op. Het enige dat wel doorging was het tikken van de klok aan de muur, die inmiddels een half uur verder stond dan het moment, dat wij voor het eerst binnen kwamen.

Dan komt een van de agenten tot bezinning. Er wordt even onder elkaar wat gemompeld en daarna komt een jongeman in vrijetijdskleding de kamer binnen. Wij hadden hem in Moskou op het vliegveld al opgemerkt, maar niet gezien dat hij daar hetzelfde vliegtuig had genomen. Hij blijkt Antonio te heten en spreekt zonder meer goed Engels. Aan de snelheid van conversatie met de agenten kunnen wij aflezen, dat hij ook zeer goed Russisch of Kirgies spreekt. Wat hij hier komt doen weten we niet, maar we zijn wel blij dat hij er is, want nu komt alles in een stroomversnelling.

De “tussenpersoon” wordt ervan verdacht taxichauffeurs af te persen. Hij vangt het volledige bedrag van mensen die hij ronselt en geeft de chauf- feur nog niet eens de helft. Van ons ontving hij zevenhonderd Com (normale prijs) en gaf, naar nu blijkt, de chauffeur driehonderd Com, terwijl hij daarbovenop ook nog een vrouw de taxi induwde. Ondanks dat het politiebureau op het parkeerterrein uitkijkt, hebben ze hem tot op vandaag niet op heterdaad kunnen betrappen, omdat hij hen telkens te vlug af was. Vandaag dacht hij met de vrouw wat extra’s te kunnen verdienen, maar de taxi moest daarom wat langer wachten, lang genoeg voor de agenten om de taxi aan te kunnen houden.

Onze verklaring wordt door Antonio opgenomen, die hij tegelijkertijd in het Russisch / Kirgies vertaalt. Eén van de agenten noteert dat op het bewuste velletje papier en laat dat door ons ondertekenen. Net als dat gebeurd is, wordt de “tussenpersoon” over de gang naar een andere kamer gebracht. Door de half geopende deur zien wij zijn ontbloot bovenlijf. De felrode plekken daarop zullen morgen wel blauw zijn. Alsof die nog niet genoeg zijn, horen wij verderop in de gang nog een paar korte felle tikken. De politieman achter het bureau kijkt ons aan met een blik van “Tja, dan had hij maar eerder moeten meewerken”. Men hanteert hier toch wat andere normen en waarden dan bij ons, maar daarvan is iedereen hier toch op de hoogte?

Terloops vragen wij nog even wat er met het door ons betaalde bedrag gaat gebeuren. We krijgen te horen, dat wij het terugkrijgen op het moment dat het wordt “gevonden”. Al zou het worden gevonden, we zouden het toch nooit krijgen. Geld uit de handen van een politieman in Kirgizië terug te ontvangen is gewoon onmogelijk. Om er een goede draai aan te geven, zeggen wij dat ze het dan maar aan de taxichauffeur moe- ten geven, dan zou hij een eerlijke prijs voor onze rit naar het guesthouse krijgen, want daar hebben wij ook voor betaald. We zien Antonio beden- kelijk glimlachen. Met een knipoog geven wij hem een hand; we weten met z’n drieën wel beter.

Om vijf uur staan we eindelijk samen met de chauffeur buiten, die ons netjes bij het guesthouse aflevert. We nemen afscheid van een heel keurig iemand en stilletjes hopen wij, dat het onmogelijke gebeurt: dat hij op enig moment het ingehouden bedrag toch van de politie ontvangt.

Als de vrouw van het guesthouse ons verhaal heeft aangehoord, zegt ze “De politie in Kirgizië werken? Dat is gewoon onmogelijk, of hij moet het wel erg bont hebben gemaakt.” In onze gedachten voegen daar nog aan toe, dat de “tussenpersoon”, die in het zicht van de politie werkte, wellicht alles voor zichzelf wilde houden.  Dat hij geen marge aan wie dan ook afdroeg, zelfs aan de politie in zijn nek niet. Misschien was dát wel zijn grootste fout.

Het is dan ook pas een uur of zeven als wij eindelijk op een terrasje kunnen plaatsnemen. De temperatuur is aangenaam, het zonnetje niet meer al te scherp, een situatie waarin een glas koel bier wel eens goed kan smaken. En wonderwel dat doet het!

Waar we op dit moment zitten? Gewoon bij restaurant Buchara, net om de hoek van het guesthouse. Onderweg zagen wij nog wel de Putin Pub, maar dat zal waarschijnlijk nooit iets voor ons worden. We hoeven ons dan ook niet af te vragen of wij er ooit worden toegelaten.



 

                                                   "in oosterse sferen"

een bonte verzameling indrukken